ฉินเฉาเดินเข้าครัวก่อนจะเริ่มลงมือทำอาหารเช้าชางลั่วนั่งอยู่บนโซฟา เธอเอียงหัวมองไปที่ครัวและผลักหลี่นาที่กำลังนั่งหาวอยู่ข้าง ๆ“นานาน้อย พี่ฉินเฉาของเธอเป็นซุปเปอร์สตาร์นี่ ทำไมเขาถึงทำอาหารเองล่ะ”“ดูเธอพูดเข้าสิ”หลี่นากลอกตาใส่ชางลั่ว “ซุปเปอร์สตาร์แล้วไงล่ะ ซุปเปอร์สตาร์ไม่ได้กินข้าวเหมือนกันเหรอ พี่ฉินเฉาของฉันเขาเป็นคนติดดิน”“ดูติดดินมากเลยล่ะ”ชางลั่วหยักหน้า เธอเอนตัวลงบนโซฟาและจินตนาการสิ่งต่าง ๆเต็มหัวไปหมด “ถ้าฉันกลายเป็นซุปเปอร์สตาร์ขึ้นมา ฉันจะจ้างพ่อครัวกับบริกรให้มาทำอาหารและมารับใช้ฉัน แล้วฉันก็จะไม่ทำอะไรเลย จะนอนอยู่บนเตียง ดูหนังและกินข้าวโพดคั่วทุกวัน!”“ดูท่าทางจะไม่มีโอกาสได้ลืมตาอ้าปากแล้ว”หลี่นาผลักชางลั่ว “นั่นมันชีวิตของหมูน่ะสิ!”“หมูแล้วไง หมูไม่ดีตรงไหน ได้กินอิ่มหนำสำราญมีความสุขจะตายไป”ชางลั่วกล่าวว่า “แต่มันคงจะเป็นไปไม่ได้เพราะฉันดันเลือกเข้าภาควิชาศิลปะไปแล้ว หลังจากนี้ฉันคงจะต้องเผชิญชะตากรรมอันเจ็บปวดจากการขายภาพ ถ้าวันนั้นมาถึงแล้วฉันไม่มีข้าวกิน เธอต้องมาซื้อภาพของฉันนะ…..”“ซื้อภาพ… ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าจะซื้อไปเพื่ออะไร…..”หลี่นาไม่เข้าใจ“ยังจะถามอีก! แน่นอนว่าเพื่อสนับสนุนเส้นทางจิตรกรของพี่น้องยังไงล่ะ! รอให้ถึงวันที่ฉันโด่งดังเมื่อไหร่ วันนั้นพี่น้องของเธอคนนี้จะตอบแทนด้วยการให้เธอดื่มกับคนดังอย่างเผ็ดร้อนเลย…..”“คิดอะไรมีความสุขจริง ๆ …..”หลี
