่นาดึงแขนชางลั่วแล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ฉันได้ยินมาว่าคนวาดภาพที่อยากจะมีชื่อเสียงได้ มีแค่ทางเดียวเท่านั้น”“หืม? ทางไหน?”เมื่อชางลั่วได้ยินหลี่นาพูด ก็คิดว่าหลี่นารู้เรื่องการวาดภาพด้วยเหรอ?“อืม ฉันได้ยินมาว่าหลังจากที่จิตรกรส่วนใหญ่ตายไปแล้ว ผลงานของพวกเขาจะเริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมา ลั่วลั่วน้อย เมื่อถึงวันนั้นเธอก็เขียนชื่อฉันลงไปในงานของเธอนะ ถ้าเธอไปสบายเมื่อไหร่ฉันจะดูแลผลงานของเธอเป็นอย่างดีเลย!”“ไปให้พ้นเลยนานาน้อย เธอมันเลว!”ชางลั่วและหลี่นาหัวเราะใส่กัน ทั้งคู่ผลักกันไปผลักกันมา จนสุดท้ายก็นอนกลิ้งอยู่บนโซฟาและเล่นจั๊กจี้กันวันนี้เป็นวันที่อากาศร้อน ทั้งคู่ไม่ได้สวมเสื้อผ้าหลายชั้นนัก บนร่างกายมีเพียงเสื้อตัวเล็ก ๆเพียงไม่นานเสียงเอะอะโวยวายที่เกิดขึ้นก็ราวกับเป็นหยาดน˺าค้างในฤดูใบไม้ผลิ ถ้าหากมีชายหนุ่มคนอื่นอยู่ที่นี่ตอนนี้ พวกเขาคงจะจ้องจนตาไม่กะพริบแต่เกย์คนเดียวที่อยู่ที่นี่ตอนนี้คือฉินเฉาในเวลานั้นฉินเฉาถือจานสองใบเอาไว้ในมือ และมองทั้งคู่ด้วยสายตาตกตะลึง“พวกเธอ… กำลังทำอะไรกันอยู่…..”“อ๊า!”เมื่อชางลั่วเห็นฉินเฉา เธอก็อุทานออกมาแล้วรีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยเธอหน้าแดงด้วยความเขินอายและไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาดี จึงแกล้งทำเป็นนิ่งแล้วผลักหลี่นา“นานาน้อย พี่ฉินเฉาของเธอมาแล้ว”“พี่ฉินเฉา”ถึงแม้ว่าสภาพของหลี่นาจะยังไม่เรียบร้อยเท่าไหร่ แต่เธอก็มีปฏิกิริยาที่ดูสงบกว่
