าชางลั่ว เธอลุกขึ้นมาและจัดเสื้อผ้าของตัวเอง“พี่ฉินเฉา อาหารอร่อยหรือเปล่า?”“อืม มากินเถอะ…..”ฉินเฉาเองก็ทิ้งความอึดอัดใจราวกับไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับทั้งสองคนเมื่อสักครู่“เอ่อ มากินกันเถอะ”ที่จริงแล้วในใจของหลี่นาเองก็รู้สึกอับอายเช่นกัน แต่เธอต้องสงบสติอารมณ์เอาไว้ ไม่อย่างนั้นชางลั่วจะยิ่งรู้สึกอายมากขึ้นอย่างไรก็ตามก็คงจะดีกว่าพี่ฉินเฉาชางลั่วเห็นหลี่นานิ่งได้อย่างรวดเร็ว เธอก็ไม่ได้โวยวายอะไร เธอเดินไปที่โต๊ะอาหารอย่างสงบเช่นกัน“หอมจัง…”หลี่นาสูดกลิ่นแล้วพูดว่า “ฉันไม่ได้กินอาหารฝีมือพี่ฉินเฉามานานแค่ไหนแล้ว ในที่สุดวันนี้ก็ได้กินมันสักที”“อืม พอเธอไปมหาวิทยาลัยจิงโตว เธอก็จะกินไม่ได้แล้วนะ”ฉินเฉาลูบหัวหลี่นาแล้วพูดขึ้นมา“อย่ามาลูบหัวผู้อื่น”หลี่นาปัดมือของฉินเฉา “ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ”“พี่รู้แล้วว่าเธอไม่ใช่เด็ก”ฉินเฉามองหลี่นา ราวกับจะบอกว่าเขาเพิ่งรู้เมื่อคืนนี้หลี่นาคิดถึงเรื่องเมื่อคืนและใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอก็กลายเป็นสีแดงก˹าทันทีชางลั่วมองคนทั้งคู่จากด้านข้าง เธอคิดว่าสองคนนี้มีอะไรบางอย่างที่ไม่ถูกต้องนักมีความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นต่อกันระหว่างเพื่อนบ้านหรือเปล่า…..พี่ฉินเฉาคนนี้จะดูยังไงก็เป็นเหมือนพี่ชายของหลี่นาแต่หลี่นาไม่ใช่ กับพี่ฉินเฉาคนนี้จริง ๆ แล้ว… มันคืออะไรกันแน่…..และแล้วชางลั่วก็เปลี่ยนความคิด ถึงมันจะมีอะไรแล้วยังไงล่ะ หลี่นาไม่ใช่เด็กและเธอก็รู้ว่าเธ
