ยู่ข้าง ๆ เริ่มเคี้ยวอย่างไม่เกรงใจแล้ว“ชางลั่ว ถ้าเธอไม่กิน ฉันจะกินเองคนเดียวให้หมดเลยนะ…..”หลี่นาไม่ได้กินอาหารฝีมือฉินเฉามานาน เมื่อมีโอกาสที่หาได้ยากแบบนี้เธอจึงปลดปล่อยความอยากอาหารออกมาอย่างเต็มที่ชางลั่วมองหลี่นาที่ปกติมักจะกินทุกอย่างด้วยความละเมียดละไมแต่วันนี้เธอกลับดูบ้าคลั่งขึ้นมา“พี่ฉินเฉาไม่กินเหรอ?”“เธอกินเถอะ พี่ไม่หิว”ในห้องของฉินเฉามีวัตถุดิบเพียงพอแค่ที่เขาทำให้สองสาวกินนอกจากนี้ร่างกายของผู้ฝึกตนอย่างเขาไม่จำเป็นต้องกินอะไร เพียงแค่ดูดซับพลังลมปราณในโลกใบนี้ก็อยู่ได้แล้วการกินของฉินเฉานั้นเป็นเพียงนิสัยเท่านั้น และเขายังเป็นคนตะกละมากอีกด้วย“ไม่ว่าจะยังไงฉันก็จะกินก่อน”หลี่นายังรู้สึกหิวอยู่ เมื่อคืนเธอต้องทำงานอย่างหนัก ท้องของเธอจึงว่างเปล่าชางลั่วเห็นหลี่นากินอย่างมีความสุขมากขนาดนั้น เธอจึงอดไม่ได้ที่จะใช้ตะเกียบคีบไข่กวนเข้าปากอย่างระมัดระวังเมื่อกินเข้าไปหนึ่งคำ สีหน้าของชางลั่วก็พลันเปลี่ยนไปท่าทางเกียจคร้านของเธอหายไปกลายเป็นหน้าซีดขาวหลังจากนั้นร่างกายของเธอกระตุกอยู่สองครั้ง น˺าตาของเธอไหลลงมาเป็นสาย“โอ้? ชางลั่ว เธอร้องไห้ทำไม?”ทั้งหลี่นาและฉินเฉาตกใจ พวกเขารีบเข้ามาถามอย่างรวดเร็ว“ไม่ ไม่มีอะไร… ฉันไปเข้าห้องน˺าก่อนนะ…..”ชางลั่วลุกขึ้นยืน เธอวิ่งเข้าห้องน˺าไปร้องไห้ที่หน้ากระจกแม่…..ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่ไข่กวนธรรมดา ๆ แต่มันก็ทำให้ชางลั่วนึกถึงความท
