รงจำบางอย่างขึ้นมาเธอจำได้ว่าตอนที่เธอยังเด็ก แม่ของเธอมักจะทำอาหารเช้าให้…..มันเป็นความทรงจำที่ผ่านมานานมาก… นานจนเธอลืมรสชาตินั้นไปแล้วแต่วันนี้เมื่อเธอกินไข่กวนของฉินเฉา เธอกลับจำรสชาติในวันนั้นขึ้นมาได้ทันที… เธอคิดว่าเธอลืมผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว น่ารำคาญจริง ๆทำไมเธอถึงยังจำได้อยู่อีก“ชางลั่ว เป็นอะไรหรือเปล่า?”ในขณะนั้นเอง หลี่นาก็เดินเข้ามาจับมือชางลั่วเอาไว้เบา ๆ จากด้านหลังเมื่อรู้สึกถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของหลี่นา ชางลั่วจึงปาดน˺าตาและยิ้มให้เธอ“ไม่เป็นไร พี่ฉินเฉาของเธอคงจะทำเผ็ดเกินไปหน่อย ฉันเลยน˺าตาไหลออกมา”“เผ็ด?”หลี่นาเลิกคิ้วแต่เธอไม่ได้ถามอะไรต่อเธอมองออกว่าชางลั่วคงจะนึกถึงเรื่องน่าเศร้าบางอย่างและไม่อยากจะพูดถึงมัน เธอเองก็ไม่ควรจะถามอะไรอีก ถ้าชางลั่วไม่ร้องไห้ก็พอแล้ว“เอาล่ะ งั้นเช็ดหน้าแล้วกลับไปกินกันต่อเถอะ…”“อืม…..”ทั้งคู่จับมือกันเดินกลับมาฉินเฉายิ้มอยู่ในใจความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดีมาก หากมีคนคอยดูแลหลี่นาในตอนที่เธอต้องไปจิงโตว เขาก็วางใจไม่รู้ว่าผ่านมานานแค่ไหนแล้ว เวลาช่างผ่านไปเร็วมากเขาจำได้ว่าตอนที่เขาเริ่มแข็งแกร่งขึ้น หลี่นายังคงเรียนอยู่มัธยมปลายและพี่สาวซูยังคอยไล่เขาอยู่เลยในพริบตาเดียว สิ่งต่าง ๆ ก็เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนฉินเฉาถอนหายใจด้วยอารมณ์ ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น“นายท่าน! มีคนโทรมา…..”หลี่นาคุ้นเคยกับเสียงเรียกเข้าที่ทรงพลังราวกับปืนให
