เมื่อเช้าวานนี้ร่างกายก็ยังคงแข็งแรงดีอยู่หลี่นาเองก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยเหมือนกับชางลั่วแต่เธอนั้นแย่ยิ่งกว่าชางลั่ว เพราะเธอต้องต่อสู้กับฉินเฉามาสามชั่วโมงฉินเฉาก็ราวกับเป็นเด็กเอาแต่ใจ เขาเรียกร้องไม่หยุดหย่อนเธอไม่รู้ว่าเธอถึงจุดสุดยอดมากี่ครั้งและเธอก็เหนื่อยมากไม่อย่างนั้นเธอคงไม่นอนหลับเป็นตายขนาดนั้นแต่ยังไม่ทันได้นอนหลับเต็มอิ่ม เธอก็ถูกเพื่อนที่แสนดีปลุกขึ้นมาก่อนว่ากันว่าหลังจากผ่านครั้งแรก เมื่อต้องลุกจากเตียงในวันต่อมาจะต้องเจ็บมาก แต่หลี่นากลับไม่รู้สึกเช่นนั้น เธอยังคงเคลื่อนไหวได้สบายเธอไม่รู้ว่าถ้าฉินเฉาไม่ใช้พลังลมปราณรักษาเธอ เธอที่ต้องต่อสู้มายาวนานในครั้งแรกนั้นคงจะลุกจากเตียงไม่ขึ้นไปแล้ว“ฮิๆ เอาแต่หัวเราะฉัน เธอไม่หิวหรือไงล่ะ”“เมื่อคืนฉันก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยเหมือนกันนี่นา เพราะต้องดูแลแมวขี้เมาจนเหนื่อย…”หลี่นาค่อนข้างกังวล เธอเป็นคนโกหกไม่เก่ง แต่เพื่อพี่ฉินเฉาแล้วเธอก็ต้องเรียนรู้“โอเค ขอบใจมากนะนานาน้อยของฉัน ตอนนี้ผู้อื่นก็ยังต้องการการดูแลอีกเหมือนกัน ฉันหิวมากเลย…ยิ่งไปกว่านั้นพวกเราก็หิวด้วยกันทั้งคู่ พวกเรามาให้โอกาสพี่ฉินเฉาของเธอได้แสดงความสามารถกันเถอะ”“อะแฮ่ม ไม่มีใครที่จะได้ลิ้มรสรสชาติอาหารของพี่ฉินเฉาหรอก”หลี่หน้าพูดขณะที่ทำปากบึ้งถ้าเธอเดาไม่ผิดล่ะก็ คงจะมีคนที่ได้ลิ้มรสรสชาติอาหารของพี่ฉินเฉามาแล้วถึงสี่คนเธอ หยางฉานฉาน และพี่น้องตระกูลซู“งั
