้นวันนี้เธอก็โชคดีแล้ว”“ดูเธอสิ!”ชางลั่วกลอกตา “ไม่ใช่ว่าทำอาหารอร่อยแล้วเธอจะสวยขึ้นสักหน่อย”“หึ เขาคือพี่ฉินเฉาของฉันเชียวนะ ไว้เธอลองชิมแล้วเธอจะรู้”หลี่นาลุกขึ้นมาจากเตียงและดึงชุดนอนของเธอลง “ไปกันเถอะพวกเราควรลุกจากเตียงกันได้แล้ว”“นี่เธอจะใส่ชุดนี้ไปหาพี่ฉินเฉาของเธอเหรอ?”ชางลั่วเห็นต้นขาขาวเนียนของหลี่นาก็อดอุทานออกมาไม่ได้“แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ!”หลี่นาหันกลับไปจ้องเพื่อนที่แสนดีของเธอเขม็ง “เธอก็ถอดกางเกงของเธอออกมาให้ฉันใส่สิ! ไม่ใช่เธอหรือไงที่เป็นคนทำเรื่องชั่วร้ายกับฉัน!”“ฮิๆ อย่าโกรธเลยน่า ฉันรู้แล้วว่าฉันไม่ดีเอง…”เมื่อเห็นว่าหลี่นาโกรธ ชางลั่วก็ขอโทษพร้อมรอยยิ้ม“หึ! ฉันจะไม่ยกโทษให้ตลอดชีวิตเลย!”หลี่นาเบ้ปากแสดงความโกรธของเธอออกมา“นี่ อย่าโกรธเลยนะ ไว้พวกเราไปเรียนที่จิงโตวเมื่อไหร่ ฉันจะแนะนำหนุ่มหล่อให้เธอรู้จักเอง”ชางลั่วดึงแขนของหลี่นาและพูดขึ้นมา“ไปให้พ้นเลย ใครจะอยากไปรู้จักหนุ่มหล่อล่ะ! ฉันไปจิงโตวเพื่อไปเรียนมหาวิทยาลัย ไม่ได้จะไปหาหนุ่มหล่อสักหน่อย”หลี่นาทำท่ารังเกียจ“จ้าๆ นานาน้อยของพวกเราช่างมีสายตาที่สูงส่ง!”ชางลั่วกล่าวประจบประแจงหลี่นา“หึ ตอนนี้ฉันหิวแล้ว ฉันจะลดระดับตัวเองลงไปอยู่กับเธอก่อน พอกินจนอิ่มแล้วค่อยกลับมาคิดบัญชีกันอีกครั้ง”หลี่นาเปิดประตูห้องก่อนที่ชางลั่วจะเดินตามออกมา ชางลั่วมองไปรอบๆ เธออยากจะเห็นว่าพี่ฉินเฉาที่ทำให้เพื่อนสนิทของเธอคนน
