พวกติดพ่อหรอกเหรอ”หลี่นาพูดอย่างอึกอัก“ไปให้พ้นเลย ฉันไม่ได้ติดพ่อสักหน่อย! ฉันคิดว่าผู้ชายที่ทำสิ่งที่พ่อของฉันทำไม่ได้ ก็ไม่มีอะไรที่ดึงดูดฉันได้ต่างหากล่ะ”ชางลั่วกลอกตา “พวกผู้ชายในโรงเรียนแต่ละคนที่มาตามจีบฉันก็อ่อนแอสิ้นดี…..”“ฮิ ๆ พอเธอพูดแบบนี้ฉันก็นึกขึ้นมาได้ เมื่อวานหวังต้าชานไม่ได้มาสารภาพรักกับเธอเหรอ”หลี่นาผลักชางลั่วเบา ๆ“หมอนั่นไม่ใช่หัวหน้าแก๊งอันธพาลหรือไง!”ชางลั่วกลอกตา “ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเขาคิดอะไรอยู่ ถึงฉันจะไม่ได้รังเกียจคนที่เรียนไม่เก่ง แต่เขาก็ทำตัวล่องลอยไปเรื่อย วัน ๆ ก็เอาแต่ต่อยตีอยู่ที่โรงเรียน คิดว่าพวกลูกน้องในแก๊งมาเฟียจะจริงใจด้วย”“แก๊งมาเฟียเหรอ…..”ในหัวของหลี่นานึกถึงฉากที่ฉินเฉาดึงแขนเหลียงเอ้อจนขาด“แก๊งมาเฟียของจริงมันน่ากลัวมากเลยนะ…..”ถ้าเธอรู้ว่าฉินเฉาสั่งให้หวังหงทำอะไรเหลียงเอ้อ เธอคงจะหวาดกลัวยิ่งกว่านี้ชางลั่วเบ้ปากและกล่าวว่า “พวกเขาคิดว่าพวกเขาได้ครอบครองโรงเรียน มีสองคนก็ต่อสู้ ถ้ามีสามคนจะใช้มีดมาหั่นคนหรือไง? ตลกน่า!พ่อของฉันเล่าให้ฟังว่าตอนที่พ่อยังเป็นวัยรุ่น พ่ออยากจะเปิดโลกกว้างและเข้าสังคมก็เลยไปที่เซี่ยงไฮ้ ในตอนนั้นพ่อกำลังดื่มที่บาร์ จู่ ๆ มีผู้ชายคนหนึ่งลงมาจากบาร์ชั้นบนแล้วใช้ปืนยิงผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ พ่อเข้าไปสองนัดจนตาย”“เอ๋? น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?”หลี่นาไม่ค่อยอยากจะเชื่อสักเท่าไหร่“มันเป็นเรื่องจริง”ชางลั่วพยักหน้
