“ถ้าแกไม่พูด ก็อาจจะไม่มีโอกาสได้พูดอีกต่อไป”ฉินเฉายิ้ม มองเหลียงเอ้อที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้เขากลัวแทบตายอยู่แล้ว ฉินเฉาไม่มีความปรานีเลยแม้แต่น้อยก่อนหน้านั้นชายคนนี้ไม่มีท่าทีแบบนี้เลยคนบางคนหากไม่โดนลงโทษ เขาก็จะไม่มีวันรู้ซึ้งถึงความเจ็บปวด“ไม่อยากพูดเหรอ?”ฉินเฉาเอื้อมมือออกมายกลำคอของชายคนนี้ขึ้นเหนือศีรษะ“ถ้าไม่อยากพูด ฉันก็จะทำให้แกพูดไม่ได้อีกตลอดไป”ในระหว่างที่พูดอยู่นั้นฉินเฉาก็ปลดปล่อยจิตสังหารออกมาห่อหุ้มร่างของเหลียงเอ้อดูเหมือนเหลียงเอ้อจะเห็นเทพแห่งความตายยืนอยู่ตรงหน้าตัวเองราวกับว่าตอนนี้กำลังมีเคียวยาวเกี่ยวอยู่ที่คอของเขา และพร้อมที่จะเอาชีวิตของเขาไปได้ทุกเมื่อ“มือข้างซ้าย…..”เขาทนความรู้สึกนี้ไม่ได้ก่อนจะตอบด้วยเสียงสะอึกสะอื้น“ข้างซ้ายเหรอ?”ฉินเฉายื่นมือออกมาจับแขนข้างซ้ายของเหลียงเอ้อเบา ๆจากนั้นหลียงเอ้อก็ร้องคร˹าครวญออกมา แขนซ้ายของเขาถูกกราชากออกไปจนเลือดกระฉูด และถูกโยนทิ้งไปด้านข้าง“อ๊ากกก!”หลี่นารู้สึกหวาดกลัวมาก ถึงแม้เธอจะคิดว่าเหลียงเอ้อนั้นทำเกินไป แต่การดึงแขนของอีกฝ่ายออกไปจนเลือดท่วมแบบนี้มันออกจะน่ากลัวเกินไปหน่อยพี่ฉินเฉาของเธอ… เมื่อไหร่กันที่เขาเริ่มเป็นคนเลือดเย็นแบบนั้น…..“อ๊าก! อ๊า…..”เหลียงเอ้อกุมแขนข้างที่ถูกดึงออกไป เขาดิ้นพล่านไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวด หยดน˺าตาและเลือดไหลปะปนลงไปบนพื้น“อภัยให้ด้วย อภัยให้ด้วย…..”เหล่าอันธพาล
