ที่อยู่รอบ ๆ โง่เขลาขึ้นมา คนคนนี้มีพละกำลังมากขนาดกราชากแขนจนหลุดออกได้!หวังหงลอบถอนหายใจ ในใจคิดว่าพละกำลังของเจ้าพ่อแห่งสมาคมต้าฉินคนนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะมีได้“วันนี้หลี่นาน้อยอยู่ที่นี่ ฉันเลยจะไม่ฆ่าแก แต่ถ้าแกกล้ามาปรากฏตัวต่อหน้าฉันอีกล่ะก็ หึหึ…..”ฉินเฉาเยาะเย้ย ความหมายในคำข่มขู่นั้นชัดเจนมากเหลียงเอ้อที่กำลังเจ็บปวดอยู่นั้นไม่รู้ว่าพี่น้องอันธพาลของเขาวิ่งหายไปไหนแล้ว เขาจึงรีบกุมแขนแล้วรีบวิ่งออกไปบ้างน่ากลัวเกินไปแล้ว สมาคมต้าฉินไม่ใช่คนที่ตนจะไปยั่วโมโหได้จริงๆ“นายท่านฉิน…..”หวังหงสังเกตเห็นว่าจู่ ๆ ฉินเฉาก็มองเขา จึงรีบเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว“นายท่านฉิน ผมชื่อหวังหง คุณต้องการจะสั่งการอะไรเหรอครับ?”“หาโอกาสจัดการเหลียงเอ้ออย่างลับ ๆ ซะ ฉันกลัวว่ามันจะไม่พอใจและตามมาแก้แค้นน้องสาวของฉัน”ฉินเฉาลดเสียงกล่าวกับหวังหงเพื่อไม่ให้หลี่นาได้ยินหวังหงพยักหน้า คิดในใจว่านายท่านฉินช่างเป็นคนที่รอบคอบจริงๆ“โยนแขนข้างนี้ทิ้งและเก็บกวาดที่นี่ซะ พวกเรายังต้องเปิดประตูเพื่อทำกิจการอยู่”เมื่อพูดประโยคก่อนหน้านั้นจบ ฉินเฉาก็ตะโกนบอกหวังหงเสียงดัง“ครับ นายท่านฉิน!”หวังหงเรียกคนงานมาและเริ่มทำความสะอาดอย่างรวดเร็วในเวลานั้นฉินเฉาหันไปยิ้มให้หลี่นาที่อยู่ข้าง ๆ เขามองสาวน้อยที่หน้าซีดไปเล็กน้อยและพูดขึ้นมา “เธอคงกลัวสินะ นานาน้อย”“ไม่ใช่แบบนั้น…”หลี่นาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เธอคิดว่าเหตุผลท
