ี่พี่ฉินเฉาต้องเลือดเย็นก็เพื่อตัวเธอ ไม่ว่าเมื่อไหร่พี่ฉินเฉาก็ยังคงเป็นพี่ฉินเฉาของเธอและดีกับเธออยู่เสมอ“ฉันคิดว่าพี่ฉินเฉาเปลี่ยนไปนิดหน่อย…..”“หืม? พี่เปลี่ยนไปเหรอ?”ฉินเฉาเลิกคิ้ว “แล้วพี่เปลี่ยนไปตรงไหนล่ะ?”“อืม…”หลี่นากล่าวออกมาด้วยความลังเล “เมื่อก่อนถึงพี่ฉินเฉาจะไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจ แต่ตอนนั้นพี่ฉินเฉาก็เป็นคนที่อ่อนโยนและอบอุ่นมาก…..”หลี่นาอดคิดถึงช่วงเวลาเหล่านั้นขึ้นมาในหัวไม่ได้ เธอมักจะหาเรื่องเพื่อวิ่งไปกินข้าวที่บ้านของพี่ฉินเฉา“นานาน้อย พี่สาวซูออกไปทำงานเหรอ?”“ใช่… ฉันอยู่ในจุดที่ไม่มีอะไรกินแล้ว พี่ฉินเฉาต้องช่วยฉันนะไม่อย่างนั้นฉันคงจะต้องอดตายอยู่ข้างถนน”“ดูพูดเข้า… พี่สิต้องอดตายอยู่ข้างถนน ใช่เธอที่ไหน วันนี้อยากกินอะไรล่ะ?”“เนื้อผัดผักกาดดอง! ฮิ ๆ ฉันชอบให้พี่ฉินเฉาทำเมนูนี้มากที่สุด”“กินแต่ผักกาดดองมันไม่ดีนะ”“ไม่ว่ายังไงก็จะกิน! พี่ฉินเฉาจะไม่ทำให้ฉันเหรอ…..”“หมูสามชั้นที่เพิ่งซื้อมาวันนี้คงถูกสาวน้อยคนนี้เอาเปรียบแล้ว”……………….ภาพที่สวยงามเหล่านี้ทำให้เธอฝันถึงและยิ้มออกมาได้แต่ตอนนี้ไม่มีช่วงเวลาเหล่านั้นมาเป็นเวลานานแล้ว หลังจากที่พี่ฉินเฉาไม่ว่าง เขาก็ไม่ได้กลับไปที่นั่นอีก ดูเหมือนว่าเขาเกือบจะลืมไปแล้วว่าในพื้นที่ที่ห่างไกลนั้นยังมีรังเล็ก ๆ ของเขาอยู่และข้าง ๆ รังเล็ก ๆ ของเขา ก็ยังมีน้องสาวข้างห้องที่รอคอยให้เขากลับมาทุกวัน“สาวน้อย เธอคิดผิดแล้ว”ฉิ
