างปัญหาในที่ของสมาคมต้าฉิน คราวนี้แกได้ตายแน่!”เมื่อพูดจบก็มีชายในชุดสูทสีดำจำนวนมากเดินเข้ามา หนึ่งในนั้นขมวดคิ้วและถามชายหัวสีว่า“เหลียงเอ้อ นายกำลังทำอะไรอยู่? ไม่รู้หรือไงว่าที่นี่เป็นที่ของสมาคมต้าฉิน”“โอ้ พี่ชายหง เหลียงเอ้อคนนี้จะเอาความกล้ามาจากไหน!”ชายหัวสีเปลี่ยนสีหน้าไปทันที เขายิ้มแล้วกล่าวว่า “เหลียงเอ้อคนนี้ไม่ต้องการให้อะไรมากวนใจพี่ชายหงเลยมาช่วยปกป้องที่นี่ จะกล้าสร้างปัญหาได้ยังไง!”“เหลียงเอ้อ นายยังคงฉลาดเหมือนเคยที่พาคนของนายเข้ามากินมาดื่มโดยไม่มีปัญหา ถ้าหากนายกล้าสร้างปัญหาขึ้นมา หวังหงคนนี้คงจะต้องตำหนินายโดยไม่คิดถึงมิตรภาพแล้ว”ชายในชุดสูทสีดำขมวดคิ้วและถามต่อไปว่า “ว่าแต่เกิดอะไรขึ้น”“พี่หง! เป็นมัน เป็นมัน!”เหลียงเอ้อชี้ไปที่ฉินเฉาและพูดออกมาทันที “มันเป็นคนเริ่มทำร้ายพวกเราก่อน! ผมบอกมันแล้วว่านี่คือที่ของสมาคมต้าฉิน แต่มันกลับไม่เห็นสมาคมต้าฉินอยู่ในสายตาแล้วยังเตะน้องชายของผมอีก! พี่หง พี่ต้องจัดการมัน!”เหลียงเอ้อกลับด้านถูกเป็นผิด ชี้ไปที่ฉินเฉาและใส่ร้ายเขาเขายังคิดเยาะเย้ยอยู่ในใจ อะแฮ่ม แกไม่ได้จัดการเขา แกไม่ได้มีวิชา!คราวนี้แกตายแน่!เหลียงเอ้อเย้ยหยันออกมาซ˺าแล้วซ˺าเล่า แต่เพียงไม่นานเขากลับหุบปากไม่ลง ใบหน้าที่ยิ้มแย้มพลันหายไปกลายเป็นความประหลาดใจเข้ามาแทน“นายท่านฉิน คุณต้องการให้จัดการกับเด็กคนนี้ยังไงดีครับ?”หวังหงไม่ใช่คนโง่ เขารู้ว่าคนที่ชา
