ยคนนี้ชี้อยู่นั้นคือนายท่านฉินและตัวมันกำลังรนหาที่ตายอยู่เขาโค้งตัวและถามฉินเฉาอย่างนอบน้อม“ฉันขี้เกียจเกินกว่าที่จะไปจัดการพวกมัน ให้นายจัดการเอาเองก็แล้วกัน ผู้ชายคนนี้มันคิดจะวางยาในแก้วไวน์ของน้องสาวฉัน นายคงรู้ดีว่าจะต้องทำยังไง”“ครับ ผมเข้าใจแล้ว”หวังหงเป็นคนฉลาด เขาโบกมือก่อนที่ชายในชุดดำสองสามคนจะก้าวเข้ามาและล้มอันธพาลเหล่านี้ลงอย่างง่ายดาย“กล้าแตะต้องน้องสาวของนายท่านฉิน! เหลียงเอ้อ อย่ามาโทษฉันที่ไม่คิดถึงอดีตที่ผ่านมาเลย นายถูกปลดแล้ว…..”“ผม ผม…..”เหลียงเอ้อมองพี่น้องของเขาที่ล้มลงไปรอบตัว เขาเห็นสายตาของหวังหงที่มองเขาราวกับเขาได้ตายไปแล้วก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา ความเย่อหยิ่งและความภูมิใจที่มีก่อนหน้านั้นหายไปจนหมดสิ้น กลายเป็นความหวาดกลัวที่เข้ามาแทนที่ในพริบตา“นายท่านฉิน นายท่านฉิน ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณคือนายท่านฉิน!ผมไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้… ไม่สิ เจ้าหญิงน้อยองค์นี้คือน้องสาวของคุณ!นายท่านฉินผู้ใจกว้าง อภัยให้ผมเถอะ! ผม ผมแค่ล้อเล่นเท่านั้น… ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ …..”“โอ้ ล้อเล่นเหรอ ฉันก็ล้อเล่นกับแกเหมือนกัน”ฉินเฉาเล่นเขี่ยขี้บุหรี่ “ฉันจะทำให้แกได้หัวเราะอย่างมีความสุขเลยล่ะ”ฉินเฉากล่าวก่อนจะเดินเข้ามาวางมือข้างหนึ่งไว้บนไหล่ของเหลียงเอ้อ“จะว่าไปเมื่อกี้แกใช้มือข้างไหนใส่ยาลงไปในแก้วล่ะ?”“ผะ ผม…..”เหลียงเอ้อริมฝีปากแห้งผาก เขาสบตาของฉินเฉาและคิดเพียงว่าเขากำลังมองป
