อยู่อย่างสงบก็มีหยดน˺าตาไหลออกมาหลังจากที่ฉินเฉาออกมา เขาก็ขึ้นมานั่งสูบบุหรี่อยู่บนหลังคาของสำนักงานแห่งนี้และมองเมืองซู่หนานในยามค˹าคืนเรื่องของหลี่เสวี่ยนั้นควรจะจบลงได้แล้ว แต่ก่อนหน้านั้นเขายังต้องจัดการกับความรู้สึกเสียก่อน“ฮัลโหล หลงเบลล์เหรอ?”“โอ้ นี่ไม่ใช่นายท่านฉินของพวกเราเหรอ”เสียงในโทรศัพท์พูดถากถางออกมา “หายากจริง ๆ จะโทรมาหาผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ตอนกลางคืน”“หายากอะไรกัน… ดูเหมือนว่าฉันจะไม่ได้ติดต่อเธอมานานแล้ว”“นายไม่ได้ติดต่อผู้หญิงคนนี้มานานมากแล้วจริง ๆ นั่นแหละ”หลงเบลล์ยังเป็นคนเย่อหยิ่งเช่นเคย “ฉันเกลียดผู้ชายจริง ๆ พวกผู้ชายก็เป็นแค่ฝูงสัตว์ที่ไร้ความรับผิดชอบ นายคงลืมไปแล้ว ว่าเมื่อก่อนตอนที่นายอยู่บนตัวฉัน นายพูดกับฉันว่ายังไง นายบอกว่านายจะดูแลฉันไปตลอดชีวิต”“ฉันอยู่บนตัวเธอเหรอ?”ฉินเฉาตะลึงไป “พี่สาว ขอร้องล่ะ เธออยู่บนตัวฉันชัด ๆ!”“นายเป็นผู้ชาย นายพูดแบบนั้นได้ยังไง! เมื่อก่อนผู้หญิงคนนี้ต้องตาบอดแน่ ๆ ถึงได้ไปชอบนาย!”เสียงของหลงเบลล์ที่อยู่ในโทรศัพท์นั้นราวกับเธอเป็นฮิสทีเรีย“เอาล่ะ คุณหลง ฉันกลัวว่าเธอจะทำไม่ได้น่ะสิ”“นี่นายจะยอมรับความผิดและขอโทษเหรอ? ไม่สิ นายต้องมีเรื่องให้ฉันช่วยแน่ ๆ”“เอ่อ คุณหลงช่างฉลาดจริง ๆ ฮี่ ๆ …..”“ฉันรู้อยู่แล้ว!”หลงเบลล์ตะคอก “ไม่อย่างนั้นผู้ชายคนนี้คงจะไม่คิดถึงฉันแน่นอน วัน ๆ ฉันต้องเป็นผู้หญิงที่โศกเศร้าเสียใจ รอคอยให้นายมาห
