นไปตรงนั้น….. สมควรตาย ไม่เชื่อฟังเลย…..”ฉินเฉาขี้เกียจมาจัดการกับคนเมา เขายื่นมือออกไปหยิบกุญแจรถจากร่างของหลี่เสวี่ย ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วเอาร่างของนักบินหลี่เสวี่ยเข้าไปด้านในถ้าปล่อยให้เธอขับรถเองก็ไม่ต่างอะไรไปจากการฆ่าตัวตาย“ที่นี่คือ… อืม นี่มันรถของฉันนี่… รถที่แสนน่ารักของฉัน… ฉันต้องขับรถ ฉันจะออกเดินทาง!”ฉินเฉาเห็นฤทธิ์ไวน์ของหลี่เสวี่ยแล้ว หากดื่มมากไปก็จะเมา“หืม? พวงมาลัยของฉันไปไหนน่ะ… พวงมาลัยของฉัน….. ฉินเฉาพวงมาลัยของฉันถูกขโมยไป รถของฉันมันสตาร์ทไม่ได้แล้ว… เฮ้ นายช่วยโทรเรียกตำรวจที อ่ะ โทรศัพท์ของฉันก็ถูกขโมยไปด้วย…..”ฉินเฉาไม่รู้ว่าเขาจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เขานั่งอยู่บนรถและคาดเข็มขัดนิรภัยให้หลี่เสวี่ย“นี่ นี่มันอะไร…..”หลี่เสวี่ยดึงเข็มขัดนิรภัย “มันกดหน้าอก… โอ๊ย ช่วยฉันเอามันออกไปที”เมื่อพูดจบเธอก็เริ่มแก้เข็มขัดนิรภัยทันทีฉินเฉาตกใจ แต่เขาปลดเข็มขัดออกจากคนเมาไม่ได้ ใครจะรู้ว่าอาจจะเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นมาฉินเฉารีบปรับเข็มขัดนิรภัยของเธอให้หลวมขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เธอหงุดหงิดจนปลดเข็มขัดออก“อืม… ยังกดอยู่เลย…..”หลี่เสวี่ยกล่าวก่อนจะยื่นมือออกมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอขนาดของหลี่เสวี่ยไม่น้อยเลย มันมากกว่า C หรืออาจจะใกล้เคียงกับ Dเมื่อเธอปลดกระดุม ความอวบอิ่มคู่หนึ่งที่ขาวราวหิมะของเธอก็ปรากฏสู่สายตาของฉินเฉา“อมิตาพุทธ…..”ฉินเฉารีบท่องคาถาพุทธ