ทั่วไปคาดว่าคงฟุบตั้งแต่แก้วแรกแล้วระดับแอลกอฮอล์ของมันสูงเกินไปจนเท่ากับแอลกอฮอล์ในอุตสาหกรรมแล้วฉินเฉาพยุงหลี่เสวี่ยที่กำลังเมาลงไปคิดเงินที่ชั้นล่าง ก่อนจะออกจากร้านหม้อไฟแห่งนี้ไปด้านนอกมืดสนิทไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว บนถนนมีเพียงแสงไฟสลัวจากข้างทาง“ฮิ ๆ …..”หลี่เสวี่ยผลักฉินเฉาออกก่อนจะยืนบนรองเท้าส้นสูงแล้ววิ่งไปยังริมถนน เธอจับเสาไฟริมถนนแล้วพูดว่า“ฉันไม่จับนายหรอก… ฉัน ฉันจะจับมันไว้… มันดีที่สุดแล้ว… มันไม่เดิน ไม่วิ่ง ยืนนิ่ง ๆ อยู่นี่รอให้ฉันมาจับ….. เฮ้ ตาของมันสดใสจัง… จ้องฉันทำไมล่ะ ยังจะจ้องฉันอีก! สารเลว ถ้านายมองฉันอีก ฉันจะตีนาย…..”เมื่อพูดจบหลี่เสวี่ยก็หยิบกระเป๋าของเธอมาฟาดเสาไฟอยู่สองครั้ง“ฮิ ๆ เชื่อฟังจริง ๆ ตีนายแล้วยังไม่หลบ แถมไม่ตีกลับอีก….. หึ ไม่เหมือนคนสารเลวคนนั้น… หายไปตั้งนาน… มาทำให้ฉันเศร้า… คนสารเลว…..”“เชี่ย… ผู้จัดการหลี่… หลี่เสวี่ย เลิกแข่งกับเสาไฟเถอะ คุณควรกลับบ้านได้แล้ว”“กลับบ้านอะไร ฉันไม่มีบ้าน!”หลี่เสวี่ยสะบัดตัวออกจากมือของฉินเฉา แล้วพูดด้วยความโมโหว่า“หลี่เสวี่ยคนนี้มีทะเลทั้งสี่เป็นบ้าน ครอบครองแม่น˺าและทะเลสาบอย่างอิสระ!”“ครับ ๆ คุณคือผู้หญิงรุ่นหนึ่งเลย พวกเราขึ้นรถกันก่อนเถอะ คุณกอดเสาไฟจนมันจะไม่มีไฟฟ้าแล้ว”ฉินเฉาอุ้มหลี่เสวี่ยพาดบ่าก่อนจะเดินไปที่รถ“เฮ้! ฉันบินได้ยังไงกัน… ฮิ ๆ ฉันเป็นผู้หญิง… บินได้ด้วย… ฉันไม่บินไปตรงนี้ ฉันจะบิ
