เป็นอะไรเลยได้ยังไง….ไม่ดีแล้ว ดื่มอีกสิ หลี่เสวี่ยคนนี้พเนจรมานาน ต่อสู้กับสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิมา จะต้องไปกลัวใครอีกล่ะ!“ดื่มอีกรอบ! แก้วนี้… แก้วนี้… เอ่อ สำหรับที่ฉันหาเหตุผลไม่ได้ มาดื่มกันอีกแก้ว!”หลี่เสวี่ยรินไวน์ลงในแก้วทั้งสองใบแต่ตัวเธอเซไปเซมาแต่เธอก็เติมมันจนเต็ม เธอถือแก้วไวน์ก่อนจะตะโกนออกมา“ผู้จัดการหลี่… เอ่อ หลี่เสวี่ย คุณดื่มมากเกินไปแล้ว พอเถอะ”“ไร้สาระ! โกหก! ไร้สาระ!”หลี่เสวี่ยตะโกนสามคำนี้และชี้ไปที่จมูกของฉินเฉา เธอบอกว่า“ไวน์แค่ไม่กี่แก้วจะมาทำให้หลี่เสวี่ยคนนี้เมาได้ยังไง! ฉันบอกนายแล้วไงว่าไม่มีสิ่งไหนมาทำอะไรหลี่เสวี่ยคนนี้ได้! ไม่สิ ไม่ใช่โครงการโฆษณา!หลี่เสวี่ยคนนี้ไม่ต้องให้ฉินเฉามาช่วย ฉัน ฉันรับมือกับมันได้! ดื่ม ดื่ม!”เธอกล่าวก่อนที่จะดื่มไวน์ขาวลงไปในท้องเยี่ยมไปเลย เมื่อเธอกินไวน์แก้วนี้เข้าไป สีหน้าของหลี่เสวี่ยก็แดงราวกับกำลังเป็นไข้ ดวงตามัวกะพริบราวกับเส้นไหม“ฉินเฉา… พวกเรามาดื่มกันต่อเถอะ…..”เธอพึมพำออกมาก่อนจะเริ่มมองหาไวน์อย่างสับสน ทำให้ฉินเฉารีบหาที่ซ่อนเมิ่นต่าวหลูอย่างรวดเร็วผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้ว“พอเถอะ ไม่ต้องดื่มแล้ว ผมจะไปส่งคุณกลับบ้าน!”ฉินเฉาคิดในใจว่าจบแล้ว หลี่เสวี่ยฟุบลงไป ด้วยความสามารถในการดื่มระดับนี้เธอยังคงพูดประโยคสุดท้ายกับตัวเองแต่อย่างไรก็ตามความสามารถในการดื่มของเธอนั้นนับว่ายอดเยี่ยมมาก ไวน์เมิ่นต่าวหลูขวดนี้ หากเป็นคน
