พลังหยินเทวะที่มีปริมาณอันน้อยนิดของหวังไห่ปิน ถูกแก่นปีศาจของฉินเฉาดูดซับไปอย่างหมดจด อย่างน้อยที่สุดมันก็ยังสามารถช่วยเพิ่มพลังลมปราณขึ้นมาได้บ้าง“นอกจากจะน้อยแล้วยังอ่อนเกินไปอีก”ฉินเฉาส่ายหัว จากนั้นร่างหยางเทวะของเขาก็กลับเข้าไปในร่างกายทันที“ฉินเฉา? นายโง่ไปแล้วหรือไง?”หลี่เสวี่ยยื่นมือออกไป ก่อนจะโบกไปมาตรงด้านหน้าของฉินเฉา“เฮ้ คุณกำลังทำอะไรอยู่ ผมไม่ใช่คนโง่นะ”ฉินเฉาจับมือของหลี่เสวี่ยเอาไว้ใบหน้างดงามของหลี่เสวี่ยขึ้นสีแดง เธอรีบดึงมือกลับไปอย่างรวดเร็วและพูดว่า “นายไม่ใช่คนโง่แต่นายมันงี่เง่า! ก็เมื่อกี้นายดูมึน ๆไปนี่”“ไม่ใช่เพราะผู้จัดการหลี่เหรอที่สวยเกินไป ผมเลยต้องตกหลุมพรางความสวยของคุณอย่างช่วยไม่ได้”คำพูดของฉินเฉาทำให้หลี่เสวี่ยหวั่นไหวผู้ชายคนนี้เป็นคนกะล่อน เธอจะต้องไม่หลงกลกับคำพูดของเขา!ให้เชื่อว่ามีผีอยู่บนโลกใบนี้ก็ยังดีกว่าไปเชื่อลมปากของฉินเฉา!หลังจากมองหวังไห่ปินที่ยังยืนทื่ออยู่ด้านหลัง หลี่เสวี่ยก็ขมวดคิ้วและกล่าวว่า“หรือว่าพวกเราจะไปกินที่อื่นกันดี?”“คิดว่าเด็กคนนี้คงจะตื่นขึ้นมารบกวนพวกเราสองคนไม่ได้อีกแล้วล่ะ”ฉินเฉากล่าวก่อนจะดีดนิ้วทันใดนั้นร่างของหวังไห่ปินก็สั่นสะท้านทันที ดวงตาทั้งสองดวงทอประกายสีดำ จากนั้นเขาก็เริ่มขยับและหันหลังเดินกลับไปยังที่ที่เขาจากมา“เฮ้ ประธานกลับมาแล้วเหรอ?”“หรือประธานจะคว้าน˺าเหลว!”“โอ้ สงสัยใบหน้าของประธานจะไม่ค่อยน่า
