ดึงดูดแล้วล่ะ”เมื่อกลุ่มเด็กนักศึกษาเห็นหวังไห่ปินเดินกลับมาก็อดพูดออกมาไม่ได้ไม่มีใครรู้ว่าประธานหวังไห่ปินแห่งสมาคมนักศึกษาได้เสียชีวิตลงไปแล้ว ตอนนี้สิ่งที่อยู่ในร่างกายของเขาคือภูตผีหลัวซาที่ฉินเฉาทิ้งเอาไว้ฉินเฉาและหลี่เสวี่ยยังต้องทานอาหาร เขาจึงไม่คิดจะสร้างคดีฆาตกรรมใด ๆ ในตอนนี้ และเมื่อพวกเขาสั่งอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้วสถานการณ์ความรักก็เกิดขึ้น“จานที่คุณสั่งอยู่บนโต๊ะแล้ว”ตอนนี้พนักงานเสิร์ฟนำจานอาหารที่ฉินเฉาสั่ง ขึ้นมาวางบนโต๊ะหลี่เสวี่ยที่เห็นว่าตอนนี้ไม่มีใครเข้ามารบกวนเธอก็รู้สึกโล่งใจ เธอและฉินเฉาเริ่มลงมือกับหม้อไฟที่อยู่ตรงหน้าเธอมองฉินเฉาที่เป็นคนจัดการเอาเนื้อและผักลงหม้อให้เธอ หลี่เสวี่ยก็รู้สึกปลอดภัยขึ้นมานานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้รู้สึกอบอุ่นแบบนี้ในแต่ละวันที่เธออยู่คนเดียวนั้นผ่านไปอย่างยากลำบาก แต่เธอไม่เคยรู้สึกถึงความอบอุ่นแบบนี้มาก่อน คนที่มีความสุขกับการใช้ชีวิตคนเดียวนั้นมักจะเหงาและหนาวเหน็บอยู่เสมอเมื่อคนสองคนอยู่ด้วยกันอาจจะทะเลาะกันหรืออาจจะสะดุดไปบ้าง แต่ตราบใดที่ทั้งคู่ยังคงชอบพอกัน สุดท้ายสิ่งที่จะโอบล้อมพวกเขาไว้ก็คือความอบอุ่นที่ไม่มีที่สิ้นสุดตลอดไปอย่าปล่อยให้เรื่องโชคร้ายเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เกิดขึ้นมาเอาความสุขทั้งหมดของเราไปหลี่เสวี่ยเตือนตัวเองเช่นนั้นเสมอ แต่น่าเสียดายที่เธอไม่มีโอกาสได้คว้าความสุขของเธอเอาไว้หลังจากที่ฉินเฉาลาออกจากบริ
