ในชั่วพริบตานั้นมีแรงกระตุ้นที่ทำให้ฉินเฉาตะโกนคำว่า “ใช่”ออกมาแต่เขาตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่านั่นไม่ใช่ความคิดของเขา แต่มันเหมือนว่าเป็นจิตใต้สำนึกที่นักศึกษาคนนี้ทำให้เขาต้องตะโกนเช่นนั้นไม่ถูกต้อง ดวงตาคงมีปัญหาแน่ ๆ!เมื่อเห็นว่าฉินเฉานิ่งไป หวังไห่ปินก็คิดในใจเกิดอะไรขึ้น หรือการต้านทานจิตใต้สำนึกของคนคนนี้จะแข็งแกร่งมาก จนทำให้วิชาหลอนประสาทของเขาใช้ไม่ได้ผลแต่พอเห็นท่าทางของเขาแล้ว ก็ดูเขาจะมึนงงไปเช่นกันและเขาจะไม่มีทางรู้สึกตัวได้ภายในหนึ่งถึงสองชั่วโมงนี้ตนก็จะใช้จังหวะนั้นในการพิชิตใจสาวสวยคนนี้เอาไว้“ฉินเฉา นายเป็นอะไรไปน่ะ?”หลี่เสวี่ยเห็นว่าฉินเฉาดูมึนงงไป เธอก็อดถามออกมาไม่ได้“คนสวย เพื่อนของคุณอาจจะเหนื่อยนิดหน่อย”หวังไห่ปินหันมาพูดกับหลี่เสวี่ย “ผมจะมีเกียรติพอที่จะได้ทราบชื่อของคนสวยอย่างคุณมั้ยครับ?”หลี่เสวี่ยต้องการที่จะตอบปฏิเสธ แต่ทันใดนั้นเองเมื่อเธอสบสายตาของหวังไห่ปิน สีหน้าของเธอก็พลันนิ่งไป เมื่อมองไปยังหวังไห่ปินก็เห็นแต่เพียงความมืดสลัวเท่านั้น จากนั้นเธอก็มีอาการคล้ายกับฉินเฉา“คนเลว… นายไม่รู้หรือไงว่าฉันชื่อหลี่เสวี่ย ฉันชื่อหลี่เสวี่ย…..”หลี่เสวี่ยคิดอย่างสับสน ฉินเฉาจะมาถามชื่อเธอดี ๆ แบบนี้ได้ยังไง… เธอรู้สึกแปลก ๆ …..“หลี่เสวี่ย… เป็นชื่อที่ดีจริง ๆ …..”หวังไห่ปินคิดในใจอย่างมีความสุขมาก ผู้หญิงคนนี้ไม่มีความต้านทานอะไรเลย ทำให้เธอรับวิชาหลอนประสาทข
