องเขาเข้าไปเต็ม ๆ“หลี่เสวี่ย… ที่นี่เสียงดังมาก… พวกเราไปหาที่เงียบ ๆ พูดคุยกันดีกว่า…..”“พูดคุยกัน?”หลี่เสวี่ยใจเต้นแรง เธอต้องการจะคุยกับฉินเฉาจริง ๆ … เธอไม่ได้เจอเขามานานและมีเรื่องมากมายที่อยากจะพูดกับเขา…..“อืม งั้นพวกเราไปคุยกันเถอะ… แล้วจะไปที่ไหนล่ะ…..”“ผมจะพาคุณไปสถานที่ดี ๆ … ที่บ้านของผมเป็นไงครับ? ที่นั่นเงียบมากเลยนะ…..”หวังไห่ปินอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างชั่วร้ายออกมา“ไปบ้านนาย… ดี… ถึงยังไงฉันก็ไม่มีบ้านอยู่แล้ว…..”หลี่เสวี่ยกล่าวก่อนจะหยิบกระเป๋า แล้วเริ่มเดินออกไปกับหวังไห่ปินหัวใจของหวังไห่ปินพองโตอย่างมีความสุข สาวสวยคนนี้ยังต้องยอมจำนนต่อหว่างขาของเขานักศึกษาคนอื่นต่างพากันผิวปากและตบมือลั่น ประธานช่างจัดการคนทั้งคู่ได้ดีจริง ๆ ผู้หญิงที่สวยขนาดนั้นถึงกับจะเดินออกไปกับประธานโดยที่ไม่สนใจเพื่อนของเธอเลย“หลี่เสวี่ย!”เมื่อหวังไห่ปินกำลังจะจับมือหลี่เสวี่ยลงไปข้างล่างด้วยกัน จู่ ๆ ฉินเฉาที่ควรจะอยู่ในสภาพซึมเซาก็เปล่งเสียงออกมาเบา ๆ ทันทีถึงแม้ว่าจะเป็นเสียงที่เปล่งออกมาเบา ๆ แต่เสียงนี้ราวกับมีพลังลึกลับที่ทำให้มันดังก้องไปทั่วห้องอาหารแห่งนี้ได้หลี่เสวี่ยที่กำลังจะเดินลงบันไดไปนั้นยืนนิ่งอยู่กับที่ไปชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับไปมองดวงตาที่เคยสับสนของเธอพลันกลับมาสว่างสดใสทันที“หืม ฉินเฉา… เอ่อ แล้วฉันจะทำยังไงต่อดีล่ะ?”“ไม่ต้องทำอะไร แค่นั่งลงแล้วกินต่อไปเถอะ”ฉินเฉายิ้มให
