้หลี่เสวี่ยก่อนจะมองหวังไห่ปินด้วยสายตาที่คลุมเครือเวลานี้สายตาของหวังไห่ปินเต็มไปด้วยความประหลาดใจคนคนนี้ทำลายวิชาหลอนประสาทของเขาได้!เป็นไปไม่ได้ ตอนที่เขาเรียนวิชาหลอนประสาท อาจารย์เคยบอกเขาเอาไว้ไม่มีใครที่จะสามารถทำลายวิชาหลอนประสาทได้ ถึงแม้ว่าจะเป็นคนที่มีความต้านทานสูง ก็ยังต้องตกอยู่ในความมึนงงไปเป็นเวลาสั้น ๆแค่เมื่อสักครู่นอกจากตนจะทำอะไรคนคนนี้ไม่ได้แล้ว เขากลับทำลายวิชาหลอนประสาทของหลี่เสวี่ยไปอีกด้วย!หรือเขาเองก็เป็นผู้ฝึกตน?“อาหารวันนี้น่าสนใจมากจริง ๆ”ฉินเฉาทำทีเป็นพูดกับหลี่เสวี่ย แต่ที่จริงเขาต้องการจะบอกหวังไห่ปิน “และยังเจอคนน่าสนใจเข้าด้วย”“ฉินเฉา หรือเราจะเปลี่ยนร้านกันดีล่ะ”“ไม่ต้องหรอก กินที่นี่นั่นแหละ”ฉินเฉาให้หลี่เสวี่ยนั่งลง “ส่วนแมลงวันนั่น ผมจะช่วยส่งมันกลับไปเป็นอย่างดีเลยล่ะ”“แมลงวันอะไรนะ?”หลี่เสวี่ยแปลกใจ ร่างกายของฉินเฉาไม่ขยับเขยื้อน เขามองและส่งยิ้มให้เธอแต่ไม่พูดอะไรออกมา“นาย… นายมองอะไรของนายอยู่เนี่ย… คนโง่…..”เมื่อเห็นว่าฉินเฉามองเธอ หลี่เสวี่ยก็เริ่มหน้าแดง คิดในใจว่าหรือจะมีอะไรติดอยู่บนหน้าเธอให้เขาเห็น เธอหยิบกระจกพกขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าก่อนจะเอามันมาส่องใบหน้าหลี่เสวี่ยสับสน นักศึกษาทุกคนในห้องอาหารเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่หวังไห่ปินตกใจมาก เพราะเขารับรู้ถึงวิกฤตการณ์อันน่าสะพรึงกลัวที่เข้ามาสู่ร่างกายของตัวเองร่างกายของฝ่ายตรงข้า
