กลั้นหัวเราะเอาไว้“อะแฮ่ม รู้แล้วยังไม่รีบมาอ้อนวอนขอความเมตตาอีกหรือไง แล้วฉันจะยอมเมตตาปล่อยแกไปเอง!”หวังไห่ปินพูดอย่างภาคภูมิใจ“ดี ฉันก็คิดว่าจะเป็นสำนักใหญ่ที่ไหน ที่แท้ก็พันธมิตรชิงหงกลุ่มตัวตลกนี่เอง”คำพูดของฉินเฉานั้นกระตุ้นให้หวังไห่ปินโกรธ“เป็นแค่ผู้ฝึกตนตัวเล็ก ๆ บังอาจมาดูถูกพันธมิตรชิงหงของพวกเรา! ดูเหมือนว่าถ้าวันนี้ฉันไม่ให้บทเรียนกับแก แกคงจะไม่รู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของพันธมิตรชิงหง! แกมาลองลิ้มรสวิชาหลอนประสาทของพวกเรา พันธมิตรชิงหงดูหน่อยเป็นไง!”เมื่อพูดจบ ดวงตาทั้งสองข้างของหวังไห่ปินก็ปลดปล่อยแสงสีเขียวที่ดูมืดมนออกมาทันทีร่างทั้งร่างของฉินเฉาสั่นสะท้าน รู้สึกว่าคนที่อยู่ตรงหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไป“ฉินเฉา…..”“หยาง หยางฉานฉาน?”ฉินเฉามองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าอย่างตกตะลึง “เธอมาที่นี่ได้ยังไง”“ฉินเฉา… ที่จริงแล้วฉันรู้สึกเสียใจมาโดยตลอด”หยางฉานฉานสวมเสื้อสายเดี่ยวสีขาวตัวเล็ก ๆ ท่อนล่างสวมกระโปรงพอง ๆ สีดำ เป็นชุดที่เมื่อก่อนฉินเฉาเคยให้หยางฉานฉานเป็นของขวัญวันคริสต์มาส “ฉัน ฉันไม่ควรจะทิ้งนายไปตอนที่นายเผชิญกับความยากลำบากที่สุด ตอนนี้ฉันเสียใจจริง ๆ นายจะยอมให้โอกาสฉันได้กลับไปอยู่ข้าง ๆ นายอีกครั้งได้มั้ย?”หยางฉานฉานกล่าวก่อนที่เธอจะค่อย ๆ เดินเข้ามาอยู่ต่อหน้าฉินเฉา“ฉานฉาน เรื่องที่ผ่านมามันผ่านไปแล้ว…..”ฉินเฉาถอนหายใจ “ฉันเคยจินตนาการเอาไว้ว่าเราจะกลับมาอยู่ด้วยกั
