“ฉินเฉา?”เมื่อเห็นคนที่ปรากฏตัวในเวลานี้ ใบหน้าของหลี่เสวี่ยก็พลันประหลาดใจขึ้นมาในเวลานี้ดวงตาที่งดงามของเธอปรากฏความสุขออกมา… และแน่นอนว่ามันมีความไม่พอใจบางอย่างแฝงอยู่ด้วย“นายเข้ามาได้ยังไง!”ในขณะที่หลี่เสวี่ยกำลังมีความสุขเธอก็ยังไม่ลืมประเด็นนี้ “ฉันจำได้ว่าฉันล็อกประตูบริษัทเอาไว้แล้วนี่”“คุณไม่รู้เหรอ?”ฉินเฉาวางโทรศัพท์ของหลี่เสวี่ยลงบนโต๊ะเบา ๆ “ไม่มีใครเคยบอกคุณเหรอว่าบรรพบุรุษของผมเป็นช่างทำกุญแจน่ะ”“ฮึ่ม บรรพบุรุษนายเป็นหมูน่ะสิ!”หลี่เสวี่ยไม่พอใจมาก เมื่อเธอเห็นฉินเฉาในเวลานี้เธอก็อดรู้สึกร้อนขึ้นมาที่ขอบตาไม่ได้ เธอกลั้นน˺าตาเอาไว้ และสาบานว่าจะไม่ร้องไห้ต่อหน้าคนสารเลวคนนี้“งั้นผมก็คงจะเป็นหมูที่หล่อเหลามาก”ฉินเฉายักไหล่ “ผู้จัดการหลี่ คุณเป็นแวมไพร์ไปแล้วเหรอ หน้าคุณซีดเกินไปแล้ว”ฉินเฉามองหลี่เสวี่ยและรู้สึกปวดใจขึ้นมาเมื่อก่อนเธอเป็นสาวน้อยผู้แสนงดงาม แต่ตอนนี้ใบหน้าเธอกลับซูบและซีดเซียว ไม่รู้ว่าเธอนอนไม่หลับมานานขนาดไหน ขอบตาของเธอถึงค่อนข้างคล˺าดวงตางดงามที่ควรจะชุ่มชื้นไปด้วยน˺า กลับกลายเป็นสีแดงของเส้นเลือดไปแล้ว“อ้อ ช่วงนี้ฉันมีเรื่องยุ่ง ๆ อยู่น่ะ”หลี่เสวี่ยมองฉินเฉาและพูดปราชดปราชัน “จะทำยังไงได้ล่ะ ในเมื่อฉันต้องมายุ่งอยู่คนเดียว คนบางคนก็ดันไปเป็นยามและไม่เต็มใจจะมาช่วยผู้หญิงคนนี้”“ใช่ คุณเป็นผู้หญิง ผมเองก็เป็นแค่ผู้ชายตัวเล็ก ๆ”ฉินเฉารีบพูดขัด “ยิ่งกว่
