านั้นชิซินไม่ได้ช่วยคุณหรอกเหรอ”“ชิซินทำงานบริหารได้ดี แต่ในหลาย ๆ โครงการเธอยังช่วยฉันได้ไม่มาก ชิซินเป็นคนดีและซื่อสัตย์ต่อฉัน เธอสามารถจัดการกับเรื่องต่างๆ ในฐานะผู้ช่วยจนฉันวางใจ แต่น่าเสียดายที่เธอทำงานใหญ่ ๆ ไม่ได้”หลี่เสวี่ยถอนหายใจออกมา“โอ้ นี่ถ้าซินซินน้อยได้ยินเรื่องนี้เข้า คงได้เจอกับซางซินแน่ ๆ”“ฉันพูดความจริง ความสัมพันธ์ของเราสองคนนั้นนับว่าดีมาก เธอเองก็ยอมฟังในสิ่งที่ฉันพูดด้วย”หลี่เสวี่ยมองค้อนใส่ฉินเฉา “นายพูดเกินไปหน่อยมั้ย แล้วยังมาใส่ไฟความสัมพันธ์ระหว่างเราอีก! กี่คืนที่พวกเราต้องยุ่งแทบตายจนล้มตัวนอนกอดกันอยู่บนเตียง นายไม่เข้าใจในมิตรภาพของการปฏิวัติบริษัทนี้หรอก”“แค่ก ๆ …”ฉินเฉากระแอมไออยู่สองครั้งและพูดด้วยความอิจฉา “ครั้งหน้าถ้าพวกคุณนอนกอดกันอีก ให้ผมเข้าไปร่วมในเพลิงแห่งการปฏิวัติด้วยคนได้มั้ย? หรือจะใช้แรงในการก่อสร้างครั้งหน้าดี?”“นายตายแน่!”หลี่เสวี่ยคิดภาพตัวเองกับฉินเฉาล้มลงไปบนเตียง ใบหน้าเธอก็แดงด้วยความอับอายอย่างมีเสน่ห์ “แค่มาก็มาเล่นแล้ว นายจะทำตัวจริงจังบ้างไม่ได้หรือไง?”“ผมสาบานเลยว่าผมเป็นคนที่ใสซื่อและจริงจังมาก ๆ”ฉินเฉากล่าวพร้อมกับชูสามนิ้วขึ้นมา“ใช่แล้วล่ะ”หลี่เสวี่ยพยักหน้าและกล่าวว่า “ตอนที่นายจริงจังก็กลายเป็นคนเอาแน่เอานอนไม่ได้ แต่ตอนที่ไม่จริงจังก็ดันเป็นสัตว์ป่า!”“มารดามันเถอะ… ผมเพิ่งรู้ว่าฝีปากของคุณมันร้ายขึ้นขนาดนี้”ฉินเฉาถู
