จมูกอย่างยอมแพ้“ผู้หญิงที่อ่อนแอคนนี้ต้องอยู่รอดให้ได้ในสังคม แล้วจะไม่เรียนรู้วิธีการพูดได้ยังไง”หลี่เสวี่ยพูดอย่างมืดมนว่า “แม่ม่ายคนนี้ไม่มีเสาหลักมาคอยช่วยทุกวันนี้เลยต้องอยู่อย่างลำบาก”“หยุดเลย ๆ ไปกันเถอะ ผมจะพาคุณไปหาอะไรกิน คุณดูผอมลงกว่าครั้งก่อนที่เราเจอกันอีก”“ก็ดีแล้วนี่นา สาว ๆ หลายคนอยากจะลดน˺าหนักกันจะตายแต่ก็ลดไม่ได้”หลี่เสวี่ยไม่สนใจเรื่องนี้“ผมชอบรูปร่างของคุณเมื่อก่อนมากกว่า ตอนนี้เห็นคุณผอมลงผมก็รู้สึกปวดใจแล้ว”“ทำให้นายเจ็บปวดได้ฉันก็พอใจ”หลี่เสวี่ยมองฉินเฉาก่อนจะกล่าวจริง ๆ แล้วสิ่งที่เธอคิดคือพอเห็นเขาปวดใจเพราะเธอ เธอก็มีความสุขแล้วแต่คำบางคำนั้นน่าอายเกินกว่าจะพูดออกมา“ถึงตัวต่อกับแมงป่องจะมีพิษ แต่ผู้หญิงนั้นมีพิษร้ายแรงที่สุด คนสมัยก่อนไม่ได้โกหกจริง ๆ!”ฉินเฉาถอนหายใจออกมาด้วยอารมณ์“ฮึ่ม เพราะแบบนี้ไงล่ะ คนสมัยก่อนถึงไม่เข้าใจผู้หญิง”หลี่เสวี่ยอดบ่นออกมาไม่ได้ “กว่าคนสารเลวอย่างนายจะมาเจอฉันได้นับว่ายากมาก ฉันคงต้องเทเหล้าให้นายหน่อยแล้ว ไปดื่มด้วยกันเถอะ”“โอ้? คุณจะเทเหล้าให้ผมเหรอ?”ฉินเฉายิ้ม “เฮ้ คุณลืมไปแล้วเหรอว่าถึงผมดื่มหนึ่งพันแก้วผมก็ไม่เมา”“งั้นวันนี้ฉันจะให้นานดื่มหนึ่งพันหนึ่งแก้ว! เลิกพูดไร้สาระแล้วไปกันสักที!”หลี่เสวี่ยพูดก่อนที่จะหยิบกระเป๋าบนโต๊ะและเดินออกไป“โอ้! ผู้จัดการหลี่ คุณลืมเอาโทรศัพท์ไปด้วย!”“โยนทิ้งไปเถอะ ฉันไม่อยากรับสายใคร”หลี
