่เสวี่ยเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างเป็นธรรมชาติฉินเฉาทำอะไรไม่ถูก เขาวางโทรศัพท์เครื่องนั้นลงก่อนจะเดินตามหลี่เสวี่ยไปด้านนอกห้องทำงานนั้นมืดสนิท หลี่เสวี่ยและฉินเฉาอดหันไปมองหน้ากันไม่ได้เธอไม่รู้สึกกลัวความมืดอีกต่อไปแล้วเธอกับชิซินต้องต่อสู้กับงานมาเป็นเวลานาน จนไม่มีเวลามากลัวเรื่องนี้แต่พอวันนี้ฉินเฉามาอยู่ที่นี่ เธอเองก็อยากจะเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆบ้าง“ผู้จัดการหลี่ มันมืดจนน่ากลัว มาสิ ผมจะให้คุณยืมแขนเอง”ฉินเฉาไม่รู้ว่าหลี่เสวี่ยคิดอะไรอยู่ เขาหยอกล้อตามนิสัยก่อนจะยื่นแขนออกไป“เหอะ ใครจะไปกลัวล่ะ! ฉันแค่เห็นว่านายดูกลัว ๆ ฉันเลยจับนายไว้เพื่อมอบความกล้าหาญให้ต่างหาก”หลี่เสวี่ยกล่าวก่อนจะยื่นมือออกไปจับแขนของฉินเฉาเอาไว้แน่นกลิ่นหอมที่คุ้นเคยถึงแม้ว่าหลี่เสวี่ยจะเป็นผู้หญิงที่เป็นภรรยาไปแล้ว แต่กลิ่นกายสาวของเธอก็ยังเด่นชัดไปทั่วบริเวณ จะพูดได้ยังไงว่าสามีที่ชั่วร้ายของเธอนั้นเป็นคนโชคร้าย เขามีภรรยาที่สวยขนาดนี้กลับหาตะเกียงไม่เจอเขาอาจจะเป็นคนดีที่รอเข้าห้องหอไปเหวี่ยงแส้ไม่ได้ไม่มีใครรู้ว่าสามีเก่าของหลี่เสวี่ยเป็นคนที่โชคดีมากแค่ไหนผู้หญิงคนนี้ทั้งสวย มีความสามารถในการหาเงิน และเป็นคนที่สู้ไม่ถอยแต่ด้านที่แข็งแกร่งของเธอก็ทำให้ผู้ชายรู้สึกด้อยกว่าได้ง่าย ๆผู้ชายหลายคนจะรู้สึกแย่และด้อยกว่า ถ้าหากภรรยาของเขามีรายได้ที่มากกว่า แต่สำหรับฉินเฉานั้นไม่มีอะไรเลย ผู้ชายจำเป็นจะต้อง
