เชี่ย แต่ถ้าบอกเหตุผลนี้ไปหลี่เสวี่ยจะเชื่อเหรอ?“ถ้าผมจะบอกว่า… ผมเข้าไปช่วยชิซินล้างหน้าคุณจะเชื่อ…..”“เหอะ เชื่อว่านายเป็นผีน่ะสิ!”ฉินเฉาอยากจะร้องไห้ออกมาชะมัดทั้งที่เขาพยายามอย่างหนัก แต่พอถูกเข้าใจผิดว่าเป็นโรคจิตก็กลายเป็นหมูที่ถูกย่างจนตาย!“ผู้จัดการหลี่ ผมกลัวจังเลย กอดผมหน่อยสิ ผมอยากได้รับความอบอุ่นจากมิตรภาพของเพื่อนร่วมโลกด้วยกัน”“นะ นายไม่กลัวตายหรือไง!”หลี่เสวี่ยได้ยินดังนั้นก็หน้าแดงก˹าไปทั่วใบหน้า และกล่าวว่า “ไปกอดกำแพงนู่น ฉันไม่กอดนายหรอก!”“ผมไม่กล้าหรอก!”น˺าเสียงฉินเฉาดูมืดมน “ใครจะไปรู้ว่าจะมีศพซ่อนอยู่ในกำแพงนี้หรือเปล่า…..”“กรี๊ด!”หลี่เสวี่ยกลัวไปกับคำพูดของฉินเฉามาก เธอเข้าไปกอดฉินเฉาด้วยร่างกายที่สั่นเทาเล็กน้อย“สารเลว นายรู้หรือเปล่าว่านายทำให้ฉันกลัวอยู่! ไม่ มันต้องไม่มีศพซ่อนอยู่สิ!”“เรื่องนี้ใครจะรู้ล่ะ คุณกอดผมเอาไว้แบบนี้ดีกว่า ถ้าหากมีใครปีนเข้ามาลากคุณออกไปผมจะได้ช่วยคุณได้”“ฮึก…..”หลี่เสวี่ยกลัวจนร้องไห้ออกมา “คนสารเลว นายจะทำให้ฉันกลัวจนตายเลยหรือไง! ถ้าเกิดนายยังพูดอีกทีละก็ ฉันจะกัดนายแน่!”“โอ้ ผู้จัดการหลี่ของพวกเรา คุณไม่ได้บอกว่าคุณเป็นคนกล้าหาญมากหรอกเหรอ…..”“ตอนนี้จู่ ๆ ความกล้าหาญของฉันมันก็มีน้อยลงไปบ้างไม่ได้หรือไง? คนเลว ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่านายจะเป็นคนสารเลวได้ขนาดนี้! ช่วงชีวิตสุดท้ายของฉันจะต้องทำสิ่งไม่ดีเอาไว้แน่ ๆ!”“ไร้สาระน่า คุ
