มพอได้ยินเธอเรียกว่าอาจารย์ เสี่ยวไป๋ถึงตัวสั่นขึ้นมาเล็กน้อย“นายท่านฉิน ฉันขอตัวก่อนนะคะ”เธอกล่าวลานายท่านฉินของเธอและดึงตัวฝาตั่วเข้ามา ทั้งคู่วาร์ปออกไปโดยตรง โดยเดินลงไปยังร้านกาแฟชั้นล่างและมาถึงนิกายหลัวซาอย่างรวดเร็ว“ว้าว ทะเลสาบสวยจังเลย!”ฝาตั่วมองไปยังทะเลสาบในยามค˹าคืนด้วยแววตาที่เปล่งประกายคล้ายแสงดาว เธออดอุทานออกมาไม่ได้“อาจารย์ ต่อไปข้าคงต้องรบกวนให้ท่านดูแลข้าแล้ว!”เธอกุมมือเล็ก ๆ ของเสี่ยวไป๋และพูดขึ้นมา“อืม…..”เสี่ยวไป๋มองใบหน้าไร้เดียงสาของฝาตั่ว และอดไม่ได้ที่จะนึกย้อนกลับไปในวันวานหลายปีที่ผ่านมา อาจารย์ของเธอได้ช่วยชีวิตเธอให้รอดพ้นจากกำมือของเหล่าผู้ค้ามนุษย์ ตอนนั้นเธอเองก็พูดแบบนี้กับอาจารย์เช่นกันตอนนั้นอาจารย์เพียงแค่ยิ้มอย่างเย็นชา แล้วบอกว่าเธอไม่ได้มาสวรรค์ แต่มันคือนรกตั้งแต่นั้นมาเธอก็ใช้ชีวิตอยู่แต่ในป่าตอนนั้นเสี่ยวไป๋จำได้ว่าเธออายุเพียงแค่ห้าขวบเด็กห้าขวบที่อาศัยอยู่ในป่า ถือกริชไปต่อสู้กับหมาป่าและสัตว์ป่านานาชนิดทุกวันอาจารย์คอยสอนทักษะการฆ่าให้เธอ เขาบอกเธอว่าเธอมีความสามารถพิเศษ และจะกลายเป็นนักฆ่าที่มีความสามารถมากที่สุดความสามารถนี้ทำให้เธอสงสัยว่า ที่พ่อแม่ทิ้งเธอไปก็เพราะพวกเขาให้กำเนิดเด็กปีศาจแบบเธอออกมาหรือเปล่าเธอเร่ร่อนอยู่ตามถนนราวกับขอทาน และสุดท้ายก็ถูกพ่อค้าทาสหลอกลวงจนได้ในระหว่างการฝึกฝน อาจารย์สอนเรื่องโหดเหี้ยมให้เธออยู่สองเรื
