่นมือออกมาปลดปล่อยมนต์ดำลูกศรสีดำลอยพุ่งเข้าไปยังหน้าอกของฉินเฉา“หยุด!”แต่ฉินเฉายื่นฝ่ามืออีกข้างออกมาไว้ตรงหน้าลูกศรที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเขา จู่ ๆ ก็หยุดอยู่กลางอากาศและตกลงไปบนพื้น“เจ้าทำได้ยังไง!”คาลามาอุทานออกมา “เจ้ามีพลังจิตที่ทรงพลังเช่นนี้ได้ยังไง!”“นายไม่จำเป็นต้องรู้ ลาล่ะนะสหาย!”ฝ่ามือของฉินเฉาได้ตัดผ่านเกราะปีศาจอันแข็งแกร่ง และทะลุลงไปยังร่างกายของเขาราวกับตัดเต้าหู้ฉัวะ!คาลามากระอักเลือดออกมา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจนี่เขา… ถูกฆ่าแล้วงั้นเหรอ…..ความจริงแล้วไม่ใช่เพราะคาลามาอ่อนแอเกินไป เพียงแต่เขาทะนงตัวเกินไป และไม่รู้ถึงพลังของฉินเฉาแน่นอนว่าเขาไม่ทันเห็นว่าบนข้อมือข้างขวาของฉินเฉานั้น สวมกำไลข้อมือสีดำที่มีกลิ่นอายของความเก่าแก่และทรงพลังอยู่วิญญาณของจอมปีศาจนั้นนับว่าทรงพลังมากแก่นปีศาจของฉินเฉากำลังหมุนวนอย่างบ้าคลั่งนับตั้งแต่การต่อสู้ที่เทือกเขาเพลลามาจนถึงที่นี่ ฉินเฉาไม่รู้ว่าตนได้กลืนกินวิญญาณปีศาจไปมากมายขนาดไหนแล้วไม่ว่าจะเป็นพลเมืองปีศาจหรือปีศาจระดับสูงที่ตายไปในสงครามเขาก็ไม่ปล่อยให้หลุดมือแต่เมื่อกำลังกลืนกินวิญญาณของคาลามาอยู่นั้น ร่างกายของฉินเฉาก็สั่นสะท้านแก่นปีศาจของเขากำลังหมุนวนอย่างมีความสุขวิญญาณแรกก่อตั้งของเขาก็ส่งเสียงออกมาด้วยความยินดีเช่นเดียวกันโซ่ตรวนแห่งวิญญาณแรกก่อตั้งภายในร่างกายของเขา ได้พังทลายลงไปอย่างสมบูรณ์ณ ตอนนี้ฉินเฉ
