ที่สวยงามของเจ้าอาจจะหลุดออกมาก็ได้นะ”เมื่อมองสีหน้าซีดเซียวของชิซิน เบลเซบับก็ยิ้มออกมา “ข้าไม่ฆ่าเจ้าแน่นอน เพราะข้ายังต้องใช้เจ้าไปแลกเปลี่ยนกับวิญญาณของฉินเฉาอยู่ แล้วก็อย่าพูดคำว่าปีศาจน่าตายอีก อย่าลืมสิว่าเจ้าเป็นอะไร”เบลเซบับยิ้มและจิบไวน์อีกครั้ง“เจ้าจะไม่ดื่มสักแก้วหน่อยเหรอ?”เล็บของชิซินยื่นออกมาฉินเฉา… ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน…..……………………..เมื่อฉินเฉาออกมาจากอาคมปีศาจ เขาก็รับรู้ได้ว่าเขาอยู่ห่างจากชิซินเพียงก้าวเดียวตอนนี้เต็นท์จำนวนนับไม่ถ้วนอัดกันหนาแน่นไปตามทางภูเขาทั้งสองลูกภูเขาทั้งสองลูกนั้นกว้างใหญ่ไพศาลจนฉินเฉามองไม่เห็นจุดสิ้นสุดของมันมีเพียงด้านในภูเขาเท่านั้นที่มีถนนในหุบเขา ถนนเส้นนี้มีขนาดกว้างพอจะให้คนสี่คนเดินเรียงหน้ากันเป็นแถวกระดานหลังจากที่ฉินเฉามาถึงที่นี่เขาก็เห็นเหล่าทหารบาดเจ็บที่มีสีหน้าซีดเซียว พวกเขากำลังเข้าแถวรอรับการรักษาจากการเสียสละครั้งนี้“ดูเหมือนว่าสงครามครั้งที่ผ่านมาจะสร้างความเสียหายอย่างหนักต่อกองทัพของพวกเรา”ลาร์รี่มองไปยังบาดแผลและอาการเจ็บป่วยของพวกเขาก็อดส่ายหัวไม่ได้ “หากไม่ใช่เพราะมีเส้นทางในภูเขา ประเทศของพวกเราคงถูกปีศาจยักษ์โจมตีไปแล้ว”“ปีศาจยักษ์มันเป็นยังไง…..”ผู้มาใหม่ในหน่วยที่เก้าเอ่ยถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้“พวกมันน่ากลัวมาก…..”แววตาของลาร์รี่ปรากฏความหวาดกลัวออกมา “พวกมันเป็นอาวุธอันน่าสะพรึงกลัวที่เบลเซบับสร้างขึ้นมา แต่ละ
