“นายน้อยเจียงของพวกเราสามารถรักษาสมดุลการเงินได้ขนาดนี้…”หลี่จิ้งเหวินรู้สึกภูมิใจราวกับตอนนี้เธอเป็นคุณนายเจียง“ตอนนี้เจียงเหล่ยรวยแล้ว พวกเรามีความสุขกับนายมากนะฮ่าๆๆ”หวังเทียนหยู่กล่าวด้วยรอยยิ้ม เขาไม่สนใจว่าจะได้ดื่มอะไร เขาเพียงมีความสุขกับเพื่อนร่วมชั้นเท่านั้น“นี่มัน…..”เจียงเหล่ยเช็ดเหงื่อเย็นบนศีรษะ “นี่ไม่ใช่ว่าฉันกลายเป็นที่นิยมของทุกคนไปแล้วนะ… วันนี้ฉันพกเงินสดมาไม่พอ…..”“ไม่เป็นไรครับท่าน โรงแรมของเราสามารถรูดบัตรได้”บริกรไม่ลังเลที่จะกล่าวเสริมขึ้นมา ทำให้เจียงเหล่ยโมโหจนอยากจะประทับฝ่าเท้าเป้าหมายของย่ามันคืออยากให้บิดาเป็นหนี้สินะ!แน่นอนว่าบิดารู้อยู่แล้วว่าสามารถรูดบัตรได้“นี่ ฮ่าๆๆ ฉันไม่ได้เตรียมสภาพคล่องเอาไว้มากมาย…..”เจียงเหล่ยกระอักกระอ่วน“เอาล่ะ เราดื่มอย่างอื่นในเมนูกันก็ได้ ไวน์ชนิดนี้ราคาแพงเกินไปจะให้ดื่มก็คงรู้สึกแปลกๆ”หวังเทียนหยู่รีบออกมาไกล่เกลี่ย “งั้นเรามาดื่มเบียร์กันเถอะ มาดื่มให้สนุกและปลดปล่อยไปด้วยกัน”“ใช่แล้ว อย่างที่หัวหน้าชั้นพูด”เจียงเหล่ยพยักหน้าทันที ในใจคิดว่าหัวหน้าชั้นของเขาช่างเป็นคนที่ประเสริฐเสียจริง “แค่เบียร์เบาๆคงไม่มีความหมาย เอาเหล้าจักรพรรดิมาอีกสิบขวดด้วย!”เจียงเหล่ยคิดในใจว่าเขาต้องอย่าทำตัวไม่มีเงิน เขายินดีที่จะจ่ายเงินจำนวนเล็กน้อยเมื่อไม่ได้ดื่มบอร์กโดซ์ปี 82 คนอื่นๆก็เสียดายกันเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมาเงินจำนวนส
