องแสนนี้ มันเพียงพอสำหรับค่ากินดื่มของครอบครัวเล็กๆ ไปตลอดชีวิต“เรายังมีไวน์แดงปี 90 อยู่สองแก้วนี่”ชิซินกล่าว“โปรดรอสักครู่”บริกรออกไปอย่างไม่มีทางเลือก แต่ฉินเฉาก็หยุดเขาไว้อีกครั้ง“เอาบอร์กโดซ์ปี 82 มาให้ได้มากที่สุด วันนี้เพื่อนๆของฉันมางานเลี้ยงรุ่นกัน หากได้ดื่มไวน์ดีๆคงจะเป็นการดี”คำพูดของฉินเฉาทำให้เจียงเหล่ยโกรธมาก เขาขมวดคิ้วแล้วกล่าวออกมาด้วยความโกรธว่า“ฉินเฉา นายอยากให้ฉันเสียหน้าใช่มั้ย ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้พกเงินจำนวนมากขนาดนั้นมาด้วย”“ฉันรู้!”ฉินเฉาหันหน้าไปมองเจียงเหล่ยอย่างเยาะเย้ย “ฉันก็ไม่ได้บอกให้นายน้องเจียงเป็นคนจ่ายเงินนี่ ไวน์พวกนั้นลงบัญชีของฉันไปได้เลย”“ครับ นายท่านฉิน โปรดรอสักครู่”บริกรพยักหน้าแล้วออกไปทันทีทุกคนที่ได้ยินคำพูดของฉินเฉาต่างก็มองหน้ากันพนักงานตัวเล็กๆจะมีเงินจำนวนมากขนาดนั้นเลยเหรอ?ถึงแม้ว่าจะไม่ต้องใช้เงินทำอะไรมากมาย แต่ค่าไวน์ราคาสองแสนเขาจะไม่ลำบากใจหน่อยเหรอ?ชิซินรู้ดีว่าฉินเฉาพยายามจะให้เกียรติตัวเธอ เธอรู้สึกประทับใจมากแต่เมื่อคิดว่านี่อาจจะเป็นเงินเก็บทั้งหมดของฉินเฉา เธอก็รีบดึงเขาไว้แล้วพูดว่า “ฉินเฉาอย่าเลย… เงินจำนวนมากขนาดนี้ มันไม่คุ้ม…..”“ดูเธอสิ คุณแม่บ้าน”ฉินเฉาบีบจมูกของเธอ “สำหรับฉันนี่ก็เหมือนเงินที่หยดลงถัง ไม่นับว่ามีอะไรเลย ตราบใดที่มันทำให้เธอมีความสุขได้ จะจ่ายเงินเท่าไหร่ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ”“ฉินเฉา…..”จมูกของชิ
