นั่งยองๆกับพื้นและตบหน้าของเขา “ถ้าแกยังกล้าเข้าใกล้หวังเข่อซินอีก พอฉันเห็นหนึ่งครั้ง ฉันก็จะซัดแกหนึ่งครั้ง จนกว่าแกจะไม่กล้ามาโรงเรียนอีกไม่ได้ยินเหรอไง! ไอ้ขยะโง่! ถุย!”พูดจบเด็กหนุ่มคนนั้นก็ถ่มน˺าลายรดหน้าเถียนเหย่เด็กหลายคนหัวเราะออกมา พร้อมด่าเถียนเหย่ว่าโง่อย่างไม่หยุดปาก จากนั้นจึงเดินออกจากตรอกนี้ไปเถียนเหย่รู้สึกเพียงความหนาวเย็นและเจ็บปวด เขาค่อยๆลุกขึ้นนั่งบนน˺าฝนที่ท่วมขัง และใช้ชุดนักเรียนที่เปียกโชก เช็ดน˺าลายเหม็นๆบนใบหน้าออกไปกำลังร้องไห้ทำไมถึงทำแบบนี้กับเขาเขาทำอะไรผิด?ไอ้ขยะพวกนั้น พวกมันสมควรตาย!ทำไมคนที่โดนทำร้ายถึงต้องเป็นเขา!พระเจ้า ทำไมท่านถึงไม่ยุติธรรม!ในขณะที่เถียนเหย่กำลังคร˹าครวญด้วยความเศร้าอยู่นั้น ทางเข้าตรอกที่มืดมิดก็พลันเกิดแสงสว่างส่องประกายราวกับแสงศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าส่องสว่างไปทั่วร่างของเถียนเหย่และอาจจะส่องสว่างไปถึงวิญญาณของเขาด้วย“พระเจ้าจะไม่ทอดทิ้งลูก…..”ร่างที่ถูกห่อหุ้มไปด้วยแสงสีทองปรากฏขึ้นตรงหน้าเถียนเหย่เธอช่างงดงามและศักดิ์สิทธิ์ด้านหลังของเธอมีปีกสีขาวคู่หนึ่งโบกสะบัดอยู่นางฟ้า เธอคือนางฟ้าใช่มั้ย?“ลูกของฉัน จงอย่าร้องไห้เลย”เทวทูตโบกมือ ทันใดนั้นร่างที่เปียกปอนของเถียนเหย่ก็แห้งสนิทแม้แต่รอยฟกช˺าบนใบหน้าของเขาก็หายไปด้วย“พระเจ้ายินดีจะช่วยคุณ…..”“จริงเหรอ?”เถียนเหย่หยิกใบหน้าตัวเอง มันเจ็บมาก เขาไม่ได้ฝันไป!“แน่นอนว่าเป็นเรื
