ของบิดาดวงตาของฉินเฉาเผยออกมาให้เห็นจากหมวกหิน เขาหันศีรษะและกระแทกลูกชายจนลอยไปตกอีกด้านหนึ่งทันทีในขณะเดียวกัน หมวกหินกลับแตกและร่วงลงมาชิ้นหนึ่ง“เจ้าเด็กเหลือขอคนนี้ ไม่รู้จักรักพ่อซะบ้าง เอาแต่รักแม่!”ฉินเฉากล่าวด้วยความอิจฉาเล็กน้อยเฉินชิงสลายกระบี่ของตนออกไป เปลวไฟที่แข็งแกร่งหายไปในอากาศ เผยให้เห็นความงามของเทพธิดาอย่างที่ไม่น่าจะมีอยู่บนโลกใบนี้“เจ้าชนะแล้ว”เฉินชิงมองไปยังฉินเฉา ในแววตาปรากฏอารมณ์ที่ซับซ้อนออกมาซึ่งไม่อาจคาดเดาได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่“เจ้าฉินอี้เด็กเหลือขอนี่ ฉันจะไม่ยุ่งเรื่องของเขาก็แล้วกัน”ฉินเฉาสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกันลม มองไปยังลูกชายที่ลุกขึ้นมาจากพื้นและกล่าวว่า “มันจะเป็นโชคดีหรือหายนะก็ให้เป็นเรื่องของเขาเอง แต่ก่อนที่งานประลองหงเหมินจะเริ่ม ฉันควรจะมาอยู่ต่อหน้าพวกเธอแม่ลูก”“นั่นดีที่สุดแล้ว”เฉินชิงพยักหน้า “พวกเราควรจะทำตามข้อตกลงไม่ใช่เหรอ?”“เอาเถอะ ฉันไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว เฉินชิง เธอก็ทำตัวเธอเองให้ดีๆล่ะ ฉันไม่รู้หรอกว่าเธอกลายเป็นผู้หญิงแกร่งแบบนี้เมื่อไหร่ แต่ฉันบอกเธอได้แค่ว่าถึงฉันจะไม่ทำให้เธอกลายเป็นหุ่นเชิดปีศาจ เธอก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันอยู่ดี ถ้าหากวันหนึ่งเขาซูซานยั่วโมโหฉันขึ้นมาจริงๆ ฉันจะทำลายที่นี่ให้ย่อยยับ ทำให้ที่นี่กลายเป็นเศษซากของประวัติศาสตร์ไปซะ!”“หากเจ้ามีความสามารถพอล่ะก็นะ”เฉินชิงคิดไปคนละทางกับคำพูดของฉินเฉา
