ฉินเฉาไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก จากนั้นร่างของเขาก็ส่องประกายเขาใช้พลังเคลื่อนย้ายของแมงมุมพิษเก้าเร้นลับเพื่อออกไปจากเมืองเล็กๆแห่งนี้เฉินชิงมองฉินเฉาที่หายลับไป ทันใดนั้นแววตาก็ฉายชัดถึงความโศกเศร้าแต่เธอซ่อนความโศกเศร้านี้เอาไว้อย่างรวดเร็ว แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและเฉยเมย ก่อนหันไปพูดกับฉินอี้ที่อยู่ใกล้ๆ ว่า“ฉินอี้ กลับกันเถอะ”“อื้อ”ฉินอี้สลายพลังคชสารเก้าเร้นลับ ก่อนจะปัดฝุ่นตามตัวและเข้าไปจับมือเฉินชิงเฉินชิงสร้างกระบี่น˺าแข็งขึ้นมา ก่อนที่ทั้งสองคนจะท่องกระบี่กลับไปยังเขาซูซานอย่างรวดเร็วจนเห็นเพียงแสงที่ดูคล้ายกับดาวตก ซู่เหรินเฟิงเห็นดังนั้นจึงรีบท่องกระบี่ตามไปด้วย“คราวหลังเจ้าห้ามลงจากเขาอีก หน้าที่ของเจ้าคือหมั่นฝึกฝนให้ดีและพยายามให้สำเร็จเพื่อแม่”เฉินชิงส่งลูกชายกลับไปที่ห้องของเขาก่อนจะพูดกับเขาอยู่หลายคำ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าฉินอี้ได้ฟังหรือไม่“ข้ารู้แล้ว หม่าม๊าไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่แพ้น้องสาวแน่นอน”ฉินอี้ปลอบแม่ของตน “วันนี้พลังอัญเชิญเก้าเร้นลับของข้าถูกปลุกให้ตื่นขึ้นแล้ว ด้วยพลังนี้ การเอาชนะน้องสาวก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”เฉินชิงมองไปยังฉินอี้ที่กำลังภูมิใจในตัวเอง ก็ได้แต่ถอนหายใจอยู่ในใจวิชาอัญเชิญเก้าเร้นลับเป็นพลังที่สืบทอดมาจากพ่อของเจ้าแล้วสิ่งนี้เกี่ยวข้องกับการสั่งสอนของเธอยังไงกัน?“ไปอาบน˺าเถอะ แม่จะไปฝึกฝนที่หน้าผาด้านหลัง”เฉินชิงเดินออกจากประตู แล้วถอนหาย
