แต่เขากลับหายตัวไปอย่างลึกลับถึงเธอจะถามคนรอบๆ หรือแม้กระทั่งวิ่งไปถามผู้อำนวยการของกวงหยวน แต่เธอก็ไม่รู้ว่าฉินเฉาไปอยู่ที่ไหนผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดา นั่นทำให้หานเอินซีระวังตัว“โชคดีที่ฉันพอจะเรียนมาบ้าง”บทสนทนาของทั้งคู่เรียกความสนใจจากคนที่อยู่ใกล้ๆพวกเขาได้ยินภาษาเกาหลีล้วนจากฉินเฉา จึงเอ่ยถามขึ้นมา“เอินซี เขาเป็นเพื่อนของเธอเหรอ? เขาเป็นคนเกาหลีใต้ใช่มั้ย?”ไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาจะเข้าใจผิดคิดว่าฉินเฉาเป็นคนเกาหลีใต้เพราะภาษาเกาหลีของเขานั้นราวกับเป็นคนเกาหลีแท้ๆ“พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันเป็นคนจีน”ฉินเฉาไม่อยากถูกประเทศเกาหลีใต้เข้ามายึดครอง จึงรีบตอบอย่างรวดเร็ว“อ้อ คนจีน”นักท่องเที่ยวหลายคนพึมพำ จากนั้นจึงไม่เข้ามายุ่งกับฉินเฉาอีกแน่นอนว่าฉินเฉาเองก็ขี้เกียจยุ่งกับพวกเขาเหมือนกัน ถ้าไม่ใช่ว่าเขารู้จักหานเอินซี ก็คงจะเดินออกไปแล้วในขณะนั้นเอง หานเอินซีก็สังเกตเห็นว่าฉินเฉากำลังอุ้มเด็กผู้ชายคนหนึ่งไว้ในอ้อมอกถึงแม้ว่าเด็กชายคนนี้จะยังเด็กมาก แต่ก็มีเค้าโครงใบหน้าของฉินเฉาปรากฏออกมาอย่างชัดเจน เรียกว่าเป็นฉินเฉาเวอร์ชันตัวจิ๋วเลยก็ว่าได้!“เด็กคนนี้คือ…..”“ลูกชายฉันเอง ฉินอี้”ฉินเฉาลูบหัวลูกชายของเขา“อะไรนะ!”หานเอินซีตกใจมาก เธอรู้สึกว่าในหัวใจของเธอมีบางอย่างที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆสวรรค์ เธอรอคอยเขามานานแสนนาน แต่กลับอกหักแบบนี้!“เขา…เขาเป็นลูกชายของนาย!”“อืม”ฉินเฉาก้มหัวลงพูดกับฉินอี้
