ู้“ปะป๊าไม่ค่อยมาหาข้าที่เขาซูซานเลย พาข้าลงเขาไปเดินเล่นดีกว่า”“นี่ลูกลงไปเองไม่ได้งั้นเหรอ?”ฉินเฉามองไปที่ลูกชาย “ก็โตมามีมือมีเท้านี่ ทำไมถึงไปเองไม่ได้?”“แฮ่ม ก็หม่าม๊าเข้มงวดมาก ไม่ปล่อยให้ข้าลงจากเขาเลย”ฉินอี้พูดด้วยความเจ็บปวดว่า “ข้าก็เหมือนเด็กบ้านนอกที่ไม่เคยเข้าไปในเมือง ปะป๊าจะโหดร้ายจนถึงขนาดทนมองลูกชายตัวเองเป็นเด็กบ้านนอกได้เลยเหรอ”“ไปก็ไป แล้วลูกไปรู้คำศัพท์พวกนี้มาจากไหนกันเนี่ย?”ฉินเฉาหมดคำพูดกับเด็กคนนี้ไปเล็กน้อย“ดีเลยปะป๊า เพราะท่านคือปะป๊าของข้า ก็ต้องพาข้าออกไปเพื่อหาประสบการณ์!”ฉินอี้ยกมือเล็กๆของตนไปจับมือของฉินเฉาเอาไว้ แล้วแกว่งไปมา“โอเคๆ เฮ้ ลูกทำปะป๊าเจ็บนะ”ฉินเฉารักลูกชายตัวเอง จึงตามใจเขา“ปะป๊าคือผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด!”มีเหตุผลที่จะพูดเช่นนั้น เมื่อคนเป็นแม่รักลูกชายมากกว่า และเมื่อคนเป็นพ่อรักลูกสาวมากกว่าแต่ด้วยนิสัยของฉินเฉาและเฉินชิง…..เนื่องจากเฉินชิงนั้นเป็นดั่งเทพธิดา ทำให้เธอแสดงความรักต่อลูกชายได้ค่อนข้างยาก ยิ่งกว่านั้นสัญชาตญาณของเฉินชิงชอบที่จะเอาชนะ เธอต้องการที่จะแข่งขันกับฉินเฉาเสมอ ทำให้เธอต้องสวมหน้ากากเป็นแม่มดเพื่อฝึกฝนลูกชายที่แสนมีค่าของเธอแต่ชีวิตของฉินอี้นั้นเกิดมาเพื่อที่จะเล่นสนุกอยู่ตลอดเวลา เขาต้องการออกไปวิ่งเล่นข้างนอกทุกวัน นั่นทำให้เฉินชิงต้องล่ามโซ่ที่คอของลูกชายตนไว้“ทำไมแม่ของลูกถึงไม่พาลูกลงจากเขาล่ะ?”ฉินเฉาอุ้มลูกชายขึ้
