สียงของเฉินชิงราวกับละอองฝนที่ตกลงบนร่างกายของซู่เหรินเฟิงอย่างอ่อนโยน “ฉินอี้เป็นเด็กดื้อ คงจะทำให้เจ้าลำบากใจเช่นกัน ข้าจะไปตามหากับเจ้าด้วย ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะหนีลงไปจากเขาลูกนี้ได้”จากนั้นเฉินชิงก็ก้าวขาเดินออกมาจากห้องโถงใหญ่ มุ่งไปยังทางเดินตามภูเขาซู่เหรินเฟิงเดินตามไป ในขณะเดียวกันก็ยังวุ่นอยู่กับการตะโกนเรียกชื่อฉินอี้ไปด้วย“ฮ่าๆ ข้ารู้ว่าพวกเขาต้องลงจากเขาเพื่อตามหาข้าแน่ๆ ”ฉินอี้มองไปยังร่างของทั้งสองคนที่เดินจากไป เขายิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี “ข้าก็แค่ไปซ่อนตัวเสียก่อน รอให้เสี่ยวเหยียเดินจากไปจากนั้นข้าก็จะลงจากเขาโดยใช้ทางลับ ว้าว ฮ่าๆๆ ข้านี่ฉลาดจริงๆ!”จากนั้นเด็กชายก็หมอบตัวอยู่เงียบๆในห้องโถงใหญ่ หาโอกาสเคลื่อนไหวออกไปด้านข้าง แล้วจึงกระโดดออกไปอย่างรวดเร็ว และรีบวิ่งไปอีกทางทันทีฉินอี้มาถึงป่าไผ่ในเขาซูซาน ไม่กี่วันที่ผ่านมานั้นเขาพบทะเลสาบลึกในป่าไผ่แห่งนี้ ใต้ทะเลสาบเชื่อมต่อกับแม่น˺าข้างนอกอย่างไม่คาดคิดตราบใดที่เขาแอบย่องมาที่ทะเลสาบแห่งนี้ เขาก็จะสามารถลงจากภูเขาผ่านทางใต้น˺าได้โดยที่หม่าม๊าไม่รู้ตัวมหัศจรรย์ มหัศจรรย์จริงๆ !ฉินอี้หัวเราะออกมา เขายังคงเป็นแค่เด็กวัยหนึ่งขวบเท่านั้น เสียงหัวเราะของเขาไพเราะราวกับเสียงของระฆังที่สร้างความพึงพอใจออกมายามที่ได้ยินเขามองไปยังน˺าใสๆของทะเลสาบตรงหน้า แล้วกระโดดลงไปฉินอี้ที่ดำดิ่งลงไปใต้น˺านั้นดูราวกับสัตว์ประหลาดใต
