“เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ… เสี่ยวอิง…เสี่ยวอิงหายตัวไปงั้นเหรอ?”ตุ๊กตากระต่ายในมือของฉินเฉาร่วงลงไปบนพื้น สายตาจ้องไปยังซูจีที่อยู่ข้างหน้า“ฉัน…ฉันออกไปหาอะไรในครัวมาให้เสี่ยวอิงกินแค่แป๊บเดียว…แต่พอกลับมาเธอกลับหายตัวไปแล้ว…..”ซูจีร้องไห้ออกมาด้วยความวิตกกังวลฉินเฉารีบคว้าเธอมากอดไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะสัมผัสไหล่ของเธอแล้วพูดขึ้นว่า“ไม่ต้องกังวล เสี่ยวอิงแข็งแกร่งจะตายไป เธอจะต้องไม่เป็นอะไรแน่ๆ”ถึงแม้ว่าจริงๆแล้วเขาจะตกใจก็ตาม แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิงของเขาก็ต้องเข้มแข็งและใจเย็นเอาไว้ เพราะเขาต้องเป็นเสาหลักให้กับซูจี“แต่…เสี่ยวอิงเป็นเด็กที่ฉลาดมาก ถ้าไม่มีใครมาล่อลวงเธอ เธอจะไม่ออกไปจากสนามหลังบ้านอย่างแน่นอน ฉินเฉา ฉันกลัวว่าจะมีใครลักพาตัวเธอไป”ซูจีไม่รู้จริงๆ ว่าเธอควรจะทำยังไงในตอนนี้ เธอร้องไห้ออกมาเบาๆฉินเฉาได้แต่ปลอบเธอ ทันใดนั้นเอง หลี่ฟ่านฟ่านที่ยืนอยู่ข้างหลังฉินเฉาก็พูดขึ้นมา“ฉินเฉา พาฉันไปที่สวนหลังบ้านที ดูเหมือนฉันจะรู้สึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้”“อืม”ฉินเฉาไม่มีเวลามาอธิบายกับซูจีว่าสาวน้อยคนนี้เป็นใคร ซึ่งเห็นได้ชัดว่าตอนนี้ซูจีเองก็ไม่ได้สนใจเช่นกัน ทั้งสามคนรีบไปที่สนามหลังบ้านด้วยความรีบร้อน ชิงช้าในสนามแกว่งไกวเบาๆตามสายลมที่พัดผ่านมา“เสี่ยวอิง…..”เมื่อคิดว่าตอนนี้ฉินอิงอาจจะกำลังตกอยู่ในอันตรายหัวใจของซูจีก็กระตุกขึ้นมา ถ้าหากฉินเฉาไม่เข้ามากอดเธอไว้ ซูจีอาจจ
