ร์ฟิลด์จะคุ้นเคยกับความปรารถนาของผู้หญิงคนนี้แล้ว “ยิ่งไปกว่านั้นฉันก็ไม่สนใจอะไรเธอด้วย”“ปีศาจน้อยที่น่ารังเกียจ!”โอลีฟต่อว่าออกมาอย่างอดไม่ได้“กลิ่นอายของเธอดูบ้าคลั่ง”หลี่ฟ่านฟ่านนั่งอยู่ข้างฉินเฉา เธอลดเสียงตัวเองลง แล้วกล่าวว่า“ถ้านายปล่อยให้ผู้ชายคนนั้นจัดการกับเธอ มันอาจจะมีปัญหาเล็กน้อยตามมา นอกจากนั้นยังมีสกอร์ฟิลด์ โอกาสที่แผนนายจะสำเร็จนั้นมีไม่มาก”“เธอจะไม่ช่วยฉันหรือไง?”ฉินเฉาถามด้วยเสียงต˹า“ตลกหรือไง! ฉันบอกแล้วไงว่าฉันกับสกอร์ฟิลด์มาด้วยกัน! ฉันยินดีที่จะช่วยนาย แต่ฉันก็ไม่อยากทำให้เขาโมโห! ที่พานายมานี่ฉันก็ใจกว้างสุดๆแล้ว ที่เหลือก็เป็นเรื่องของนาย ฉันมีหน้าที่แค่ดูละครเท่านั้น”เมื่อหลี่ฟ่านฟ่านพูดออกมาแบบนั้น เธอก็นั่งอยู่บนหลังคาและทำท่าราวกับเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์เท่านั้น“เธอนี่ขี้เกียจแล้วยังขี้ขลาดอีกนะ”ฉินเฉายิ้มออกมา จากนั้นเขาก็กระโดดลงจากหลังคาที่อยู่สูง ข้ามระยะทางหลายสิบเมตร ก่อนจะลงมายังสนามหญ้าของสวนสาธารณะเล็กๆแห่งนี้“ปะป๊า!”เมื่อฉินอิงเห็นฉินเฉาปรากฏตัว เธอก็มีความสุขขึ้นมาทันที เธอวางถุงมันฝรั่งทอดในมือแล้ววิ่งเข้าไปหาฉินเฉาแต่สกอร์ฟิลด์ที่อยู่ใกล้ๆนั้นเอื้อมมือออกไปทางฉินอิง ทันใดนั้นโซ่สีทองมากมายก็ลอยเข้ามาพันร่างของฉินอิงไว้ และมัดเธอเอาไว้บนชิงช้า“เมื่ออยู่ที่นี่ก็ต้องฟังคำพูดของคุณลุงสิ…..”โอลีฟค่อนข้างกังวล แต่เมื่อเธอได้เห็นใบหน้าของฉินเฉา
