ู้หญิงหรอก”หลี่ฟ่านฟ่านเบ้ปาก “ไม่เข้าใจแต่ก็แกล้งทำเป็นเข้าใจ”“หือ? งั้นเหรอ?”ฉินเฉามองหลี่ฟ่านฟ่าน“แน่นอนว่าผู้หญิงก็เหมือนตุ๊กตาตัวใหญ่ที่ต้องการความรู้สึกปลอดภัย”ฉินเฉากลัวว่าถ้าเขายัดตุ๊กตาตัวนี้ลงไปในแหวนมิติ มันจะได้รับกลิ่นอายอันสกปรกจากของแปลกๆ ที่อยู่ด้านในไปด้วยดังนั้นเขาจึงกอดตุ๊กตาตัวใหญ่เอาไว้ และเรียกรถแท็กซี่กลับบ้านกับหลี่ฟ่านฟ่านบนถนน ฉินเฉายังอยากคุยกับหลี่ฟ่านฟ่านในเรื่องของผู้หญิง แต่หลี่ฟ่านฟ่านขี้เกียจเกินกว่าจะมายุ่งกับเขา จึงใส่หูฟังแล้วหลับตาลงไปในขณะนั้นเอง ที่บ้านของฉินเฉา“แม่เล็ก เสี่ยวอิงหิวข้าวแล้ว”ฉินอิงนั่งอยู่บนชิงช้าในสนามหญ้า เธอแกว่งชิงช้าไปมา และพูดกับซูจีที่นั่งอยู่ข้างๆเธอ“ปะป๊าของเสี่ยวอิงยังไม่กลับมาเลย แม่เล็กอยากรอให้เขากลับมากินข้าวด้วยกัน แม่เล็กว่าเขาจะต้องรีบวิ่งกลับมาที่นี่อย่างมีความสุขแน่ๆ”ซูจีถือหนังสือในมือ เมื่อได้ยินเสี่ยวอิงตะโกนด้วยความหิว เธอก็เงยหน้าขึ้นมา แล้วพูดว่า“งั้นเสี่ยวอิงเล่นไปก่อนนะ แม่เล็กจะบอกให้ในครัวเตรียมอาหารเอาไว้ ไม่ต้องรอปะป๊าแล้ว”“อืม เสี่ยวอิงจะเก็บอาหารเอาไว้ให้ปะป๊า”ฉินอิงพูดขึ้นมาอย่างน่ารัก“ดีเลย เสี่ยวอิงฉลาดจริงๆ งั้นรอแม่เล็กอยู่ที่นี่ อย่าวิ่งไปไหนล่ะ”ซูจีลูบหัวฉินอิง จากนั้นจึงวางหนังสือไว้บนม้านั่ง แล้วเดินออกไปจากสนามหญ้าฉินอิงนั่งเล่นชิงช้าอยู่คนเดียว ปากก็ฮัมเพลงออกมา“คุณลุงยืนมาครึ่งวันแล้
