“หยานหยาน ไม่ได้เจอกันตั้งนาน เธอยังงดงามไม่เปลี่ยนเลย”ชายวัยกลางคนที่ดูสงบ สวมเสื้อคลุมอาร์มานี่ที่ดูหรูหรา ในมือถือดอกกุหลาบช่อใหญ่ เขายืนอยู่ที่ประตูสนามบิน มองไปยังซ่างกวนหยานที่กำลังเดินลากกระเป๋าเดินทางออกมา“โจวโฮ่วหลง คุณกำลังทำอะไร”ซ่างกวนหยานมองเขา ใบหน้าของเธอไม่ปรากฏสีหน้าที่มีความสุขออกมา และดูเย็นชาขึ้นมาทันที จนดูราวกับเป็นภูเขาน˺าแข็ง“อย่าพูดแบบนั้นสิหยานหยาน ฉันตามเธอมานาน ฉันแค่อยากให้เธอให้โอกาสฉันอีกสักครั้ง”ชายที่ถูกเรียกว่าโจวโฮ่วหลง คือชายวัยกลางคน เขามักจะมีสีหน้าสงบ และพูดอย่างรู้สึกผิดขึ้นมา “หลังจากเรื่องนั้น พวกเราก็มีอดีตที่มีความสุขกันไม่ใช่เหรอ?”“โจวโฮ่วหลง คุณจะให้ฉันพูดอีกกี่ครั้ง ฉันไม่อยากเป็นเมียน้อยคุณเข้าใจมั้ย?”ถึงแม้ว่าโจวโฮ่วหลงจะดูจริงใจ แต่เธอก็ไม่อยากยุ่งกับเขา“คุณมีครอบครัวแล้ว ทำไมถึงยังมายุ่งกับฉันอีก? คุณจะทำตัวน่ารำคาญเหรอ? คุณไม่เหนื่อยบ้างหรือไงที่ทำให้ฉันต้องเหนื่อยแบบนี้”“ฉันจะหย่ากับภรรยาเร็วๆนี้ เร็วๆนี้จริงๆ”โจวโฮ่วหลงยื่นช่อดอกกุหลาบให้ซ่างกวนหยาน “ให้โอกาสฉันอีกสักครั้งได้มั้ย ฉันลืมเธอไม่ได้จริงๆ”“คุณเคยพูดเรื่องนี้กับฉันแล้ว และฉันฟังมาจนอยากจะอ้วกแล้วด้วย”ซ่างกวนหยานเย้ยหยัน “โจวโฮ่วหลง ทิ้งใบหน้าปลอมๆของคุณออกไปเถอะ ฉันรู้จักคุณมาสองปี และฉันรู้ดีว่าคุณเป็นยังไง เว้นแต่ว่าซ่างกวนหยานคนนี้จะโง่เง่าขึ้นมา ก็คงจะติดตามคุณต่อ
