ครับ?”ผู้หญิงคนนั้นลืมตาขึ้นมา เธอหยิบตั๋วของเธอออกมาดู แล้วมองไปยังที่นั่งอีกครั้ง “ใช่ ฉันนั่งที่นี่”ฉินเฉาสังเกตเห็นดวงตาของเธออย่างชัดเจน มันปรากฏถึงความเกียจคร้านออกมาเล็กน้อย“อ่า ขอโทษที ฉันเข้าใจผิดไป”ฉินเฉายิ้มออกมา ยื่นมือออกไปหาเธอ “สวัสดีครับ ผมชื่อฉินเฉา”“ฉันชื่อหลี่ฟ่านฟ่าน”เธอยังคงส่งยิ้มให้ฉินเฉา “ฉันขี้เกียจเกินกว่าจะจับมือกับนาย”“เอิ่ม…..”ฉินเฉาอึดอัดขึ้นมานิดหน่อย เขาไม่คิดว่าหลี่ฟ่านฟ่านจะพูดแบบนี้ออกมาดูเหมือนว่าฝ่ายตรงข้ามจะดูเย็นชาและเฉยเมยต่อเขา ฉินเฉาก็ไม่ได้สนใจเธออีก เขาทำเพียงคาดเข็มขัดนิรภัย หลับตาลง แล้วรอเครื่องบินขึ้นเป็นเรื่องยากที่เครื่องบินจะรอคนมาสาย เมื่อถึงเวลาเที่ยงคืนเครื่องบินก็เริ่มบินขึ้นทันทีเมื่อเครื่องบินลอยตัวเสถียรอยู่บนท้องฟ้าเหนือก้อนเมฆแอร์โฮสเตสก็เริ่มเข็นรถเสบียงออกไปเสิร์ฟอาหาร“คุณผู้ชาย ต้องการสั่งอะไรมั้ยคะ?”แอร์โฮสเตสสาวสวยผมทอง ทำให้ฉินเฉาจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เขาอยู่บนเครื่องบิน เขาก็เจอกับนักฆ่าจากสเกลตั้นที่วิ่งเข้ามาหาเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ไม่ว่าเขาไปที่ไหนก็ดูจะถูกห้อมล้อมไปด้วยหายนะเขายิ้มออกมา ในขณะเดียวกัน ก็ตั้งใจจะสั่งบางอย่าง“คุณผู้หญิง ต้องการสั่งอะไรมั้ยคะ?”แอร์โฮสเตสสาวเอ่ยถามหลี่ฟ่านฟ่าน ที่นั่งถัดไปจากฉินเฉาหลี่ฟ่านฟ่านโบกมือ แล้วพูดขึ้น “ฉันขี้เกียจเกินกว่าจะกินขอบคุณ”“ค่ะ ถ้าคุณต้องการ
