อะไร โปรดกดกริ่งนะคะ”แอร์โอสเตสไม่ได้บังคับอะไร และเดินเข็นรถเข็นออกไปในใจของฉินเฉาพูดออกมาว่า ฉันจะไม่ขี้เกียจขนาดนี้เขามองหญิงสาวหน้าตาดีที่อยู่ข้างเขา และไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดี“นายอาจจะสงสัยว่าทำไมฉันถึงขี้เกียจ”หลี่ฟ่านฟ่านที่กำลังหลับตาลงและฟังเพลงอยู่ ก็ราวกับว่าเธอรับรู้ถึงสายตาของฉินเฉา เธอลืมตาขึ้นมาทันที ถอดหูฟังออก และพูดกับเขา“เอ่อ… นี่…แน่นอน”ฉินเฉาไม่มีอะไรจะปฏิเสธ“อันที่จริงเหตุผลนั้นง่ายมาก ฉันคืออัศวินแห่งความเกียจคร้านหนึ่งในอัศวินเจ็ดบาป”คำพูดของหลี่ฟ่านฟ่าน ทำให้รูขุมขนทั้งหมดในร่างกายของฉินเฉาหดตัวลงทันทีเขายกตัวขึ้น มือซ้ายของเขากลายเป็นหยกสีขาว จ้องไปยังสาวงามผู้นี้อย่างระมัดระวัง“ไม่ต้องกังวลไปหรอก ฉันขี้เกียจเกินกว่าจะสู้กับนาย”คำพูดของหลี่ฟ่านฟ่านเพียงไม่กี่คำ เกือบทำให้ฉินเฉากระอักเลือดออกมา“เธอว่าไงนะ?”“ฉันขี้เกียจเกินกว่าจะพูดซ˺า”“เชี่ย”ฉินเฉาต้องชื่นชม อัศวินเจ็ดบาปผู้นี้น่ารักเกินไปจริงๆ“อย่ามองฉันแบบนั้น ความขี้เกียจของฉันเป็นไปตามสัญชาตญาณ”หลี่ฟ่านฟ่านเอนหลังพิงเก้าอี้ “ฉันเป็นคนที่พิเศษที่สุดในอัศวินเจ็ดบาป ฉันขี้เกียจเกินกว่าจะทำตามหน้าที่ของสมเด็จพระสันตะปาปาแต่พี่น้องของฉันคงไม่คิดแบบนั้น ดังนั้นทั้งนายและพวกเขาเลยมีความขัดแย้งระหว่างกันอยู่มากมาย”“พวกเขาจะได้แค่ความตายกลับไปเท่านั้น”ฉินเฉาเอ่ยเสียงเย็น“เอาล่ะ ความตายคือปลายทางของพวกเขาจริงๆ ฉัน
