ินเฉาลูบหัวหลี่นา “พี่ก็แค่คนโชคดีเท่านั้น”เขามองไปที่หลี่นา คิดว่าไม่ได้คุยกับเด็กสาวนานแล้ว วันนี้มีโอกาสได้คุยกัน ทำไมถึงกลายเป็นเรื่องชีวิตและการเรียนไปได้ก็ไม่รู้ จะว่าไปแล้วทั้งสองก็เป็นเพื่อนบ้านกันมานาน สำหรับตัวเขาแล้ว เธอก็เหมือนน้องสาวคนหนึ่ง“ไปกันเถอะหลี่นา วันนี้พี่ใหญ่ฉินของเธอจะพาไปเลี้ยงข้าวเอง”“อืม ฉันก็อยากกินผัดผักที่พี่ใหญ่ฉินทำเหมือนกัน!”“แค่กๆ นี่ไม่ดีมั้ง”ฉินเฉารู้ว่าหลี่นาเป็นเด็กดีที่ไม่เรื่องมาก ยิ่งกว่านั้นยังชอบอาหารที่เขาทำมาก แต่ว่าวันนี้เขาพาพี่น้องซูมาด้วยนี่สิ“วันนี้พวกเราจะกินข้าวข้างนอก ขอพี่โทรหาพี่สาวซูของเธอก่อน”“พี่ซูจี?”เรื่องของพี่ฉินเฉาของเธอ หลี่นารู้ไม่มากก็น้อย โดยเฉพาะปราชุมผู้ปกครองคราวก่อน ฉินเฉาได้พาซูจีมาช่วยเธอ“อืม”ฉินเฉาพยักหน้า จากนั้นก็โทรศัพท์“ซูจี ฉันหนีพ้นแล้ว เราจะไปกินที่ไหนดี? แอนโทนี่เหรอ? กินจนเบื่อแล้ว เปลี่ยนที่เถอะ ซีเหมิน? ใช่ร้านอาหารที่เปิดใหม่มั้ย? ดี พวกเราไปกินที่นั่นกัน เจอกันที่ทางเข้านะ”ฉินเฉาจับมือหลี่นาเดินไปยังทางเข้าอย่างเป็นธรรมชาติแต่หัวใจหลี่นาเต้นรัว พี่ฉินเฉาจับมือฉันแม้ว่าเธอจะรู้ว่าพี่ใหญ่ฉินคิดกับเธอแค่เพียงน้องสาว แต่เธอก็อดใจเต้นแรงไม่ได้โอ้ ทำไมเธอถึงอายุน้อยอย่างนี้ ถ้าโตกว่านี้สักปีสองปีก็คงดี คงจะสามารถเป็นคนรักของพี่ใหญ่ฉินได้!แต่ว่าน่าเสียดายที่ตอนนี้พี่ใหญ่ฉินมีแฟนแล้วแต่ก่อนหน้านี้ พี่ให
