นนั้นเหมือนเชื่อมั่นต่อเด็กน้อยคนนั้นอย่างมาก “เมื่อเป็นอย่างนี้ คุณน้าคงต้องไปแล้ว เสี่ยวอิง หนูรอปะป๊าอยู่ที่นี่ ไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ย?”“ไม่มี คุณน้ากลับไปเถอะ หนูรู้ว่าคุณน้าไม่ชอบปะป๊า เสี่ยวอิงรอปะป๊าคนเดียวได้”เด็กน้อยที่เสียงยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่พูดขึ้น“อืม…..”สาวสวยคนนั้นมองเด็กหญิงอยู่หลายครั้ง สายตาเหมือนไม่อาจตัดใจได้ แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจอย่างมุ่งมั่น ลูบหัวเด็กน้อย พร้อมกับหมุนตัวเดินหายไปท่ามกลางกลุ่มคนดังนั้น ตรงเบื้องล่างของชิงช้าสวรรค์แห่งนี้จึงปรากฏฉากที่หาดูได้ยากขึ้นเด็กน้อยที่น่ารักราวกับตุ๊กตากระเบื้องชั้นดีกำลังนั่งอยู่ยังม้านั่งของสวนสนุก ในมือถือของเล่น เอียงหัว พร้อมกับดวงตาที่ใสกระจ่างดูแล้วน่ารักอย่างมาก ดึงดูดความสนใจของผู้คน“นี่มันลูกบ้านไหนเนี่ย”“โอ๊ย น่ารักมากเลย!”“อ๊า อยากจะอุ้มกลับบ้านจริงๆ!”คนทั้งหลายเมื่อเห็นเด็กน้อย อดไม่ได้พากันร้องออกมา“หนูน้อย คุณลุงมีไอศกรีม อยากได้มั้ย? ตามลุงมาสิ”ชายแปลกหน้าเดินถือไอศกรีมเข้ามา“ขอบคุณคุณลุง….. แต่หม่าม๊าบอกว่าไม่ให้คุยกับคนแปลกหน้าและไม่ให้รับของจากคนแปลกหน้า”หนูน้อยยิ้มให้ชายคนนั้นอย่างอ่อนหวาน จากนั้นก็หันไปเล่นของเล่นในมือต่อชายคนนั้นมีสีหน้าดูไม่ดี แถมใกล้ๆ ยังมีสายตาคนมากมายจับตามองเขาอยู่ จึงทำได้เพียงยักไหล่และเดินจากไปเด็กน้อยไม่สนใจเขา ยังคงนั่งแกว่งขาต่อไปแต่ในตอนนี้เอง จิ้งจอกน้อยที่ไม่รู้มาจากไหน
