เอง ดาบสองคมสีแดงฉานเล่มมหึมาก็หล่นลงมาจากเมฆตกลงมายังเบื้องหน้าฉินเฉา ขวางเขาไว้ไม่ให้เดินหน้าต่อฉินเฉามองขึ้นไป เห็นปีศาจสูงสองเมตรกำลังตกลงมาตามดาบสองคมเล่มนี้ จากนั้นก็เหยียบลงบนด้ามดาบดาบเล่มใหญ่นี้ปักเข้าไปยังกะโหลกของโครงกระดูก ทำให้เลือดของมันไหลออกมาอย่างน่ากลัว“หลีกไปซะ ฉันจะไปช่วยคน”ฉินเฉาพูดออกมา“เจ้าล้อเล่นหรือไง?”ปีศาจตนนั้นหัวเราะเยาะ “ข้าคือปีศาจผู้พิทักษ์ที่นี่ ปีศาจตัวน้อยอย่างเจ้ามาจากไหน กล้ามาทำตัวไร้เหตุผลในลานประหารแห่งนี้!”“ถ้างั้น ฉันขอถามว่าผู้หญิงคนนั้น โรซี่ ทำไมถึงถูกตรึงไว้บนกางเขนนั่น?”“เพราะว่าเธอไม่ใช่ขุนนางปีศาจอีกแล้ว!”ปีศาจผู้พิทักษ์กัดฟันพูด “เธอตกหลุมรักมนุษย์ หาเรื่องทำลายตัวเอง! ราชานรกผู้ยิ่งใหญ่จึงได้ส่งเธอมายังที่นี่เพื่อลงโทษเธอ! แน่นอนว่าด้วยการแล่เนื้อทีละชิ้น จากนั้นก็ทำลายวิญญาณของเธอ!”หลังจากพูดจบ ดวงตาของปีศาจผู้พิทักษ์นั้นก็เปล่งแสงสีแดงออกมา“ดังนั้น เจ้าปีศาจน้อย ถ้าเจ้ายังไม่อยากตายก็ให้รีบออกห่างจากที่นี่ซะ! ไม่อย่างนั้นถ้าบิดาโกรธขึ้นมา กลัวว่าบิดาจะจับเจ้ากินเป็นอาหาร!”หลังจากพูดจบก็อ้าปาก เผยให้เห็นเขี้ยวคมๆ ของมัน“นี่คงต้องขอโทษด้วยที่ต้องทำให้แกผิดหวัง”ฉินเฉายักไหล่ “ฉันต้องช่วยโรซี่”“เจ้าปีศาจน้อยโง่เง่า! งั้นก็จงสั่นกลัวรับความพิโรธของปีศาจผู้พิทักษ์อย่างข้าซะ!”หลังจากพูดจบ เขาก็เตะเท้าออกไป ดาบสองคมสีแดงพลันคำรามพุ่งเข้า
