มื่อเห็นปากกระบอกดำทะมึน ฉินเฉาก็ยิ้มบางๆ ออกมา“ฆ่ามัน ฆ่ามัน!”ยายเมิ่งร้องสั่งต้าเหว่ย“แกคิดว่าของเล่นนี่จะช่วยแกได้อย่างงั้นเหรอ?”ฉินเฉาหัวเราะเยาะ “ความชั่วร้ายของแก แม้แต่พระเจ้าก็ช่วยแกไม่ได้”จากนั้นฉินเฉาก็เดินเข้ามาอย่างช้าๆ“อ๊า!”ต้าเหว่ยร่างสั่นเทิ้ม ขณะที่ลั่นไกออกไปไม่หยุดลูกกระสุนพุ่งออกไปอย่างบ้าคลั่ง พร้อมๆ กับเสียงกรีดร้อง ตรงเข้าใส่ผู้ชายฝั่งตรงข้ามแต่ภาพที่น่าสะพรึงก็ปรากฏขึ้น ฉินเฉาปาดมีดสั้นทั้งสองเล่มในมือเสียงติงตังดังออกมาไม่หยุด สกัดลูกกระสุนที่ยิงเข้าใส่เขาได้อย่างง่ายดาย“แกไม่ใช่คน แกมันไม่ใช่คน!”ยายเมิ่งและต้าเหว่ยเข่าอ่อนนั่งลงกับพื้น สีหน้าของพวกเขาทั้งสองซีดขาวไร้สีเลือด“ยายเมิ่ง ถึงเวลาตายของแกแล้ว”ฉินเฉาเดินเข้าหา ทำให้ยายเมิ่งที่กลัวเข้าไปถึงวิญญาณ กรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง“ฉันทำอะไรผิด ฉันทำอะไรผิดกัน!” ยายเมิ่งตะโกน “คนพวกนี้พวกมันเป็นขยะ คนจีนมีปราชากรอย่างนี้มากมาย ฉันก็แค่ช่วยกำจัดพวกมันไปบางส่วน เรื่องนี้มีปัญหาหรือไง! ฉันใช้อวัยวะของพวกมันช่วยชีวิตคนอื่น ฉันทำเรื่องดีชัดๆ ทำไมต้องฆ่าฉันด้วย ทำไมกัน!”เมื่อได้ยินคำพูดของยายเมิ่ง ฉินเฉาก็พลันเลิกคิ้วขึ้น“แกไม่รู้สึกผิดเลยสินะ?”“ทำไมฉันต้องรู้สึกผิด!”ยายเมิ่งยังคงตะโกน “แกรู้มั้ยว่าประเทศจีนมีปราชากรเท่าไหร่1,300 ล้าน 1,300 ล้านคน! ในคนจำนวนนี้ มีพวกขยะอยู่มากมาย พวกไร้ประโยชน์! คนธรรมดาพวกนี้เป็น
