งฉินเฉาสั่นน้อยๆ “เมื่อคิดถึงเรื่องที่คนพวกนี้ทำ ทำให้ฉันควบคุมความต้องการฆ่าของฉันไม่อยู่”ฉินเฉานึกไปถึงเหล่าเด็กสาวบนชั้นสาม นึกถึงศพที่ถูกชำแหละบนชั้นสี่ ดวงตาทั้งสองข้างก็แดงก˹า “ถ้าฉันไม่ฆ่ามัน สวรรค์คงร˹าไห้”“ฉินเฉา นายใจเย็น ฉันสัญญาว่าจะจัดการเธออย่างเหมาะสม!”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพูดฉินเฉามองเข้าไปในตาเธอ จากนั้นก็พูดออกมาช้าๆ ว่า“อ้ายเสี่ยวเสวี่ย เธอจำตอนที่เราเจอกันครั้งแรกได้มั้ย”“ครั้งแรกเหรอ?”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่รู้ว่าฉินเฉาต้องการพูดอะไร แต่เธอก็นึกไปถึงเย็นวันนั้น“ในตอนนั้นฉันจะฆ่านายท่านสี่ เธอก็เข้ามาหยุดฉันแบบนี้”คำพูดของฉินเฉาทำให้อ้ายเสี่ยวเสวี่ยนึกไปถึงตอนนั้น“หยุด!”“อะไรกัน เธอคิดจะปกป้องมันอย่างงั้นเหรอ?”“ฉันไม่ได้จะปกป้องเขา แต่ไม่ว่าเขาจะทำความผิดอะไร ก็ให้กฎหมายเป็นคนลงโทษ นายไม่มีสิทธิ์ฆ่าคนแบบนี้!”“โอ้?”“นายคิดจะลงมือต่อหน้าฉันอย่างงั้นเหรอ!”“หรือจะปล่อยให้มันหนีไปล่ะ?”ในอดีตทั้งสองคนต่างก็เถียงกันเสียงดัง“ฉินเฉา ครั้งนี้มันต่างกัน”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเปิดปากพูด “ครั้งนี้มีสายตาของคนนอกดูอยู่ นายทำอย่างนี้ไม่ได้”“อ้ายเสี่ยวเสวี่ย…..” ฉินเฉายิ้มออกมา พร้อมกับอ้าแขนออก สูดลมหายใจลึกๆ “เธอได้กลิ่นมั้ย กลิ่นของเลือด เธอรู้สึกถึงความโกรธที่อยู่ในร่างกายฉันมั้ย”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเป็นหุ่นเชิดปีศาจของเขา แน่นอนว่าต้องสัมผัสได้ถึงความคิดความรู้สึกของฉินเฉาความโกรธที่ฉินเฉาไม
